่ง เมื่อเห็นว่าเป็นนักพรต นางก็ไม่เอ่ยสิ่งใด รีบเบนสายตากลับไปจ้องมองหญิงผู้นั้นต่อด้วยแววตาครุ่นคิด
เห็นได้ชัดว่านางมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ
หญิงผู้นั้นกำลังขุดหอยหลอดอยู่
และแม่นางสามสีก็กำลังตั้งใจเรียนรู้อย่างจริงจัง
จนกระทั่งหญิงผู้นั้นขุดหอยหลอดออกมาจากทรายได้ นางก็ยังคงยืนจ้องหอยหลอดในฝ่ามืออีกฝ่าย จนหอยหลอดพวกนั้นถูกหย่อนลงในตะกร้าไม้ไผ่ นางถึงได้ละสายตาและหันมามองนักพรตแทน
“เจ้าตื่นแล้วหรือ”
“ตื่นแล้ว” ซ่งโหยวตอบทั้งรอยยิ้ม “แม่นางสามสีตื่นเช้าจริงๆ คงไม่ได้มาที่นี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางหรอกใช่ไหม”
หญิงชาวบ้านได้ยินเสียงนั้นจึงหันมามองทั้งสอง
“เจ้ามาที่นี่ทำไม”
“ข้ามาตามหาแม่นางสามสี”
“แม่นางสามสีจับปลาได้เยอะแยะเลย มีทั้งปลาตัวใหญ่ๆ ปูตัวโตๆ ที่เจ้าอยากกิน แล้วก็ปลาหมึกยักษ์ตัวนุ่มๆ ที่เจ้าบอกด้วย เจ้ารีบไปเฝ้าไว้เลยนะ อย่าให้ใครมาขโมยไปเชียว!”
“มองจากตรงนี้ก็ได้” ซ่งโหยวบอกนาง “อีกอย่าง เจ้าม้าก็ยังอยู่ที่นั่น”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปนั่งเล่นเถิด แม่นางสามสีจะหาอาหารเอง”
“แม่นางสามสีกำลังเล่นอยู่เหมือนกันหรือ”
“แม่นางสามสีกำลังหาของกินอยู่!”
“เป็นงานเป็นการดีจริงๆ”
“เจ้ากลับไปเถอะน่า”
เด็กหญิงตัวน้อยเร่งเร้าด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าอยากดูว่าแม่นางสามสีจะทำอะไรต่อมากกว่าอีก ข้าว่าแบบนี้น่าจะสนุกกว่าเยอะ” ซ่งโหยวเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “แน่นอนว่าข้าไม่ได้เก่งกาจเหมือนแม่นางสามสี คงต้อ
