ความช่วยเหลือจากสาวใช้ของปีศาจจิ้งจอก วิญญาณในเมืองผีไม่อาจรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในแต่ละวันได้ แต่ถ้าคอยมองไปรอบๆ เป็นระยะก็ย่อมตระหนักได้ว่าเมืองผีแห่งนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นมาก ซ้ำแล้วยังใหญ่กว่าเมืองผีเดิมเสียอีก
ภายในเมืองผีมืดสลัว การนั่งสมาธิอยู่บนแท่นสูงทั้งวันเพื่อทำสิ่งเดียวเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง
ทว่าเสียงบรรเลงเพลงพิณอันเพราะพริ้งนั้นกลับไม่เคยทำให้เขาเบื่อเลย
“ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วหรือนี่…”
ปีศาจจิ้งจอกเพิ่งรู้ตัวว่าตนนั่งดีดพิณมาครึ่งปีก็คราวนี้
“หากมีจันทร์เพ็ญบนฟ้าก็คงดี”
ว่าแล้วนักพรตก็โบกมือขึ้นไปยังเบื้องบน ทันใดนั้นดวงจันทร์กลมโตก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ในความเงียบงัน ราวกับประตูสวรรค์เปิดออก จันทราลวดลายวิจิตรสาดแสงส่องลงมายังเมืองแห่งภูตผี
วิญญาณนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกัน
หญิงสาวที่กำลังดีดพิณก็หยุดมือลง เงยหน้ามองขึ้นไป นางเองก็ไม่ได้เห็นแสงจันทร์มานานเช่นเดียวกับเหล่าดวงวิญญาณ
ส่วนพระภิกษุก็ก้าวขึ้นบันไดวนมาครึ่งทางแล้ว
