ระอี๋ตู้ได้สติ ภาพเบื้องหน้าก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยยังคงกำหญ้าไว้ด้วยมือข้างเดียว คอยจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าท่านซ่งก็อยู่ที่เมืองแห่งนี้”
“!”
เด็กหญิงยังคงไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้าอย่างหนักแน่น
“จากกันมาแสนนาน ใจย่อมคิดคะนึงถึงกัน แม่นางสามสีช่วยอาตมานำทางได้หรือไม่ อาตมาอยากไปพบท่านนักพรตสักครั้ง”
“…”
เด็กหญิงตัวน้อยเพียงหันหลังกลับแล้วอุ้มหญ้าเดินไปอีกทางหนึ่ง
ตรงนั้นมีกองหญ้าขนาดใหญ่ที่นางกองไว้ก่อนหน้านี้ พร้อมกับดอกเห็ดที่กระจายอยู่เต็มพื้น
นางผูกหญ้าเป็นมัดอย่างชำนาญ กวักมือเรียกเจ้ามาให้เดินมา เมื่อเจ้าม้าหมอบลงก็วางมัดหญ้าไว้บนหลังของมัน จากนั้นก็เก็บดอกเห็ดขึ้นมาแล้วยัดงูที่กระเสือกกระสนออกมาจากอ้อมแขนกลับเข้าไป ก่อนจะปีนขึ้นหลังม้าแล้วมุ่งหน้าเดินต่อไป ระหว่างนั้นก็ยังหันกลับมามองพระภิกษุด้วย
พระภิกษุเข้าใจความหมายได้ในทันทีจึงย่างรายตามไป
“ไม่ได้พบกันสามสี่ปี แม่นางสามสีดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าจะได้พบแม่นางสามสีที่เฟิงโจวแห่งนี้ อาตมาเกือบจะจำไม่ได้ ต้องขออภัยจริงๆ”
“!”
เด็กหญิงหันกลับมาจ้องมองเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เหลือบมองวิญญาณสองตน
