ึ้นใหม่ได้ทุกเมื่อ!’
หากเป็นแต่ก่อน บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนที่ครองเพียงเจียงตง อย่าว่าแต่จะอุบัติเจินจวินโอสถทองคำระดับนี้เลย แม้สำเร็จก็ไม่เกินหนึ่งสองครั้งถือเป็นที่สุด ทว่าในเวลานี้ เมื่อครอบคลุมทั้งใต้หล้า บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนกลับทำได้โดยง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น การฟื้นคืนเช่นนี้ กลับหลุดพ้นไปจากกฎที่ลวี่หยางกำหนดไว้โดยสิ้นเชิง
เดิมที ตามกฎที่ลวี่หยางตั้งไว้ กายจริงตถาคตยิ่งฟื้นบาดแผลมากเท่าไร การลงทัณฑ์ของกฎก็จะยิ่งหนักขึ้น ดุจหิมะกลิ้งเขาเพื่อปิดชัยชนะ
แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็น
คนผู้นั้นไม่ฟื้นบาดแผล กลับเลือกฟื้นคืนโดยตรง!
เช่นนี้ จะให้เล่นกันอย่างไร?
‘นี่มันโกงชัดๆ!’
ลวี่หยางถอนหายใจ มือเปลี่ยนประสานมุทรา สลายกฎที่เพิ่งรวบรวมขึ้นมา เพราะหากฝืนดวลตรงๆ เขาเองก็ต้องบาดเจ็บเช่นกัน
ในขณะนั้นเอง กายจริงตถาคตเคลื่อนไหว
“ของขวัญนี้เดิมข้าคิดจะเก็บไว้ท้ายที่สุด ทว่าในเมื่ออุบาสกยังคงดื้อรั้นมิยอมตื่น เช่นนั้น ข้าก็จะมอบอนาคตอันงดงามนี้แก่ท่านเสียเลย”
เพียงเห็นเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แขนสี่หมื่นแปดพันสายก็เหยียดกางพร้อมกัน ดวงตาปัญญาในฝ่ามือสะท้อนออกถ้ำสวรรค์ชมพูทวีปสาวัตถีอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีสายแสงที่มองเห็นด้วยตาเปล่าพุ่งออกมา ภายในซ่อนเร้นเหตุและผลใหญ่โต มุ่งตรงสู่อนาคตหนึ่งแน่แท้
ความเป็นไปได้ของหงเทียน!
พระผู้เป็นเจ้าเจตนาให้กายจริงตถาคตเสด็จลงใน【ประวัติศาสตร์เทียม】ก่อ
