บทที่ 369 นับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง
……………
“ขอถามทางไปอำเภออิ่นหนานหน่อยได้หรือไม่”
“ไม่รู้สิ…”
“ไม่แน่ใจ!”
“เหมือนจะต้องไปทางใต้ แต่จะไปอย่างไรข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่นั่นเป็นทางเปลี่ยว ปกติไม่มีใครไปหรอก”
“ลองไปถามคนอื่นดูเถิด…”
ยุคนี้การคมนาคมและการส่งข่าวยังล้าหลังนัก ผู้คนมากมายใช้ชีวิตอยู่เพียงในผืนดินแคบๆ รู้เพียงทางไปหมู่บ้านข้างๆ หรือทางเข้าสู่ตัวอำเภอ แต่หากถามถึงเส้นทางไปยังอำเภออื่น ห่างออกไปสักร้อยสองร้อยลี้ ก็ไม่อาจบอกได้แน่ชัด
บางคนแม้แต่ชื่ออำเภออิ่นหนานก็ยังไม่เคยได้ยิน
เด็กหนุ่มในชุดขาวดำถามไปหลายแห่งก็ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งหดหู่และเหนื่อยใจยิ่งนัก
“อย่าเพิ่งรีบร้อน ลองเปลี่ยนวิธีถามดูสิ” ซ่งโหยวยิ้ม มองเขาอย่างอ่อนโยนไร้ซึ่งเจตนาตำหนิใดๆ “ได้ยินมาว่า บริเวณเขาเยี่ยซานในอำเภออิ่นหนาน เคยมีกองทัพมังกรพยศกว่าหมื่นนายประจำอยู่ กองทัพนี้เดิมทีประจำอยู่ที่เมืองเฟิงโจว เพื่อคุ้มกันเมืองหลวงอั๋งโจวทางใต้ ภายหลังถูกย้ายมาที่เขาเยี่ยซาน การเคลื่อนไหวขนาดนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก และเมื่อมีทหารมากมายเช่นนี้ ทั้งคนกินม้าใช้ ย่อมต้องมีการลำเลียงเสบียงอยู่เสมอ อีกทั้งข้าก็ได้ยินมาว่า ครั้งหนึ่งท่านราชครูได้เกณฑ์ชาวบ้านไปขุดเขาเยี่ยซาน เสร็จแล้วจึงปล่อยพวกเขากลับบ้าน แม้พวกนั้นอาจไม่รู้ว่าภูเขาที่ตนขุดอยู่นั้นอยู่เขตอำเภอใด แต่ย่อมจำทิศทางคร่าวๆ ได้แน่”
“ข้ามันโง่เขลาเอง นึกไม
