บทที่ 360 จากนี้ไปย่อมมีแต่ข่าวดี ไม่คิดลืมเลือนผู้พเนจรท่องยุทธภพกว้างใหญ่
……………
“น่าสนใจดีนี่…”
จอมยุทธ์หญิงอู๋ก้มลงหยิบเหรียญทองแดงจากมือเขาขึ้นมาดูใกล้ๆ ไม่ใช่เหรียญสองด้านพิเศษอะไรเลย แต่ถึงกระนั้นแววตาของนางกลับส่องประกาย พลันเอ่ยปากพึมพำกับตนเอง “จะว่าไป ชีวิตนี้ข้ามีแต่ออกพเนจรในยุทธภพ ฆ่าคนไปไม่มากหรอก แต่ถ้าจะต้องแบกรับบาปกรรมไว้มากมายถึงเพียงนี้ก็ดูไม่คุ้ม แต่จะปล่อยให้พวกมันทั้งตระกูลลอยนวลไปเฉยๆ ก็ดูจะง่ายเกินไป… โชคดีที่ตลอดหลายปีที่คอยสืบสาวเรื่องราวมา ข้าได้เก็บรวบรวมหลักฐานความผิดในอดีตของพวกมันไว้แล้ว เห็นว่าท่านอวี๋เป็นขุนนางผู้ซื่อตรง ซ้ำยังเคยเป็นอดีตผู้ว่าราชการอี้โจวด้วย ให้เขาได้สร้างผลงานขึ้นหน่อยก็ดี”
“จอมยุทธ์หญิงมีจิตใจเมตตา”
“…”
นางมองเขา ไม่เอ่ยปากโต้แย้งใดๆ เพียงกำเหรียญไว้ในมือก่อนเก็บลงในอกเสื้อแล้วพูดต่อ
“ข้าจะไปจัดการเรื่องราว แล้วจะเดินทางพรุ่งนี้ หลังจากนั้นไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร ข้าจะไม่กลับมาที่ฉางจิงอีก หากโชคดี ก็อย่างที่ข้าเคยว่าไว้ อีกสิบกว่าปีข้างหน้า ตอนเจ้ากลับไปอี้โจวแล้ว ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าพร้อมไก่ตัวโตๆ นะ”
“จอมยุทธ์หญิงต้องระวังให้มาก” ซ่งโหยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ข้าเตือนในฐานะสหาย”
“วางใจเถิด มาอยู่ฉางจิงตั้งหลายปี วิทยายุทธ์แม้ไม่ถดถอย แต่ก็ไม่ก้าวหน้าสักเท่าไร แต่กลับรู้จักระมักระวังตัวมากขึ้น” จอมยุทธ์หญิงอู๋เหยียดริมฝีปากขึ้น “ด
