บทที่ 38 – จุดระเบิดเว็บเทียนหยา (Tianya)
มันคือ… เจ้าส้มอ้วน “ท่าพุ่งหลาว” (Diving)
ทั้งตัวของมันแทบจะจมหายไปในฐานรูป “พรายน้ำ” สีฟ้าเหลือแค่ก้นกลมๆ กับขาป้อมๆ สองข้างที่ชี้ฟ้าและตะเกียกตะกาย
ที่ปลายหาง มีหยดน้ำใสวิ๊งเกาะอยู่หยดหนึ่ง
แน่นอนว่ามองไม่เห็นหน้ามัน
แต่ไอ้ท่าทางทุลักทุเลและตลกขบขันแบบนี้ มันน่ารักกว่าตัวธรรมดาเป็นร้อยเท่า!
“พระเจ้าช่วย! ลินดา! แกดวงดีเกินไปแล้ว!”
“ฉันซื้อแปดตัวยังไม่ได้เลย! แกซื้อห้าตัวได้เลยเนี่ยนะ!”
“ขอจับหน่อย! ขอรับพลังความเฮงหน่อย!”
เพื่อนร่วมงานแตกฮือ เข้ามารุมล้อมดูเจ้าส้มอ้วนพุ่งหลาวกันใหญ่
ในหัวหลินเมี่ยวขาวโพลนไปหมด
ความประหลาดใจ
ความดีใจมหาศาลที่เปรียบไม่ได้กับอะไร ถาโถมเข้ามาเหมือนสึนามิ
ความรู้สึกนี้ มันบริสุทธิ์และรุนแรงกว่าตอนเซ็นสัญญาหลักล้าน หรือตอนได้โบนัสปลายปีซะอีก
เธอชู “เจ้าส้มพุ่งหลาว” ขึ้นส่องกับไฟ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
ยิ่งดู ยิ่งชอบ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
เธออยากแชร์ความสุขนี้ออกไป
…
คืนนั้น หลินเมี่ยวปฏิเสธนัดสังสรรค์ทั้งหมด กลับบ้านตรงเวลา
เธอไม่สนใจแม้กระทั่งจะเล่นกับ “เหนียนเกา” เจ้านายของเธอ รีบหยิบกล้องตัวโปรดออกจากตู้กันชื้น
เธอเอาน้องส้ม 5 ตัว (เอ้ย ตอนนี้เหลือ 4 แล้ว) รวมถึงตัวลับที่มีตัวเดียวในโลก (สำหรับเธอ) มาจัดวางบนโต๊ะถ่ายรูปที่เซตไว้อย่างดี
เปิดไฟ Softbox
ปูผ้าฉากหลัง
เธอยกกล้องมองผ่านช่องมองภาพ จ้องมอง
