บทที่ 4 – AI นี่ป่วยจิตหรือเปล่า
ฟังลูกชายสาธยายเป็นฉากๆ อย่างมีหลักการ เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟางถึงกับมึน
พวกเขารู้สึกว่าลูกชายตรงหน้าดูแปลกตาไป
นี่ใช่เด็กเก็บตัวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนคนเดิมเหรอ?
ทำไมถึงรู้เรื่องแปลกๆ พวกนี้เยอะจัง?
“อาตง… เรื่องพวกนี้ลูกไปฟังมาจากไหน?” เซี่ยเจี้ยนกั๋วถามอย่างสงสัย
“เพื่อนเล่าให้ฟังครับ พวกนั้นซื้อของบนเน็ตกันเยอะแยะ สะดวกมาก” เซี่ยตงเตรียมคำตอบไว้แล้ว
“แต่ว่า… พ่อกับแม่ทำไม่เป็นนะ ไอ้เถาเป่าอะไรนั่น จะเปิดร้านยังไง จะเอารูปลงยังไง…” โจวอวิ๋นฟางยังรู้สึกว่ามันยากเกินไป
“ผมทำเอง!”
เซี่ยตงตบหน้าอกรับประกัน น้ำเสียงหนักแน่น
“สอบเสร็จแล้ว ผมว่างพอดี เรื่องคอมพิวเตอร์ผมถนัด พ่อกับแม่แค่ช่วยถ่ายรูปของเล่น แล้วก็แพ็กของส่ง ที่เหลือผมจัดการเอง”
เห็นความมั่นใจที่ฉายชัดบนใบหน้าลูกชาย เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็เงียบไป
เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ สูดหายใจลึก
ท่ามกลางควันบุหรี่ สายตาของเขาไหววูบไปมา
สถานการณ์โรงงานเขาเองรู้ดีที่สุด มันมาถึงทางตันแล้ว
ถ้าไม่รีบหาทาง ก็คงต้องยื่นขอล้มละลายจริงๆ
ขายของบนเน็ต ฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่
แต่…