ลู่เจินเงินรู้ถึงเจตนาของภรรยาจางเสี่ยนที่พูดเช่นนี้
นางจึงรีบกล่าวว่า “ข้าย่อมรู้ดีว่า ฮูหยินรักใคร่ห่วงใยท่านยิ่งนัก ที่ ส่งหูมามามาดูแล ก็ล้วนเพราะความเมตตาของมารดาทั้งนั้น เพียงแต่หูมา มาท้าตัวออกนอกลู่นอกทางเอง อาศัยความไว้วางใจของนายหญิงและท่าน สี่ ถึงได้เหิมเกริมปานนี้!”
“ในเมื่อจับตัวคนได้แล้ว ก็ลงโทษไปตามกฏเถิด ข้ากับท่านสี่ไม่ใช่คน แยกแยะดีชั่วไม่ออก จะไปโทษฮูหยินได้อย่างไรเล่า? รบกวนจางมามาช่วย
เรียนฮูหยินด้วยว่าอย่าได้ร้อนใจจนเสียสุขภาพเลย
ทั้งสองสบตาแล้วยิ้มให้กัน ต่างฝ่ายต่างพอใจในผลลัพธ์นี้
เมื่อส่งมอบตัวหูมามาเสร็จ ลู่เจินเจินก็พาบ่าวไพร่ตนกลับ
เรือนทิ้งเท่า
ไม่ต้องเอ่ยถึงตอนที่หลานชื่อกลับมาแล้วทราบข่าว นางโมโหจนจัด
การขั้นเด็ดขาดกับหูมามาและครอบครัว
ครั้นถึงช่วงพลบค่ําา ทางเรือนหลานชื่อก็ส่งคนนําเห็ดหูหนูขาวหนึ่ง กล่อง รังนกหนึ่งกล่อง ฉากตั้งเตียงกระจกใสปักลาย ชิ่ว (1) สองหน้า สําหรับตั้งเตียงหนึ่งบาน และหมึกฮุยชั้นดีอีกหนึ่งกล่อง
พร้อมกับแจ้งข่าวว่า หูมามาถูกขับไล่ออกไปกลางดึกคืนนั้นเลย พรุ่ง นี้เช้าทั้งครอบครัวของหูมามาจะถูกส่งตัวไปอยู่บ้านสวนที่ชนบท นอกจาก เสื้อผ้าติดตัวคนละชุดแล้ว ของมีค่าอื่นใดก็ห้ามนําติดตัวไป
ลู่เจินเจินคาดไม่ถึงว่าหลานชื่อจะเป็นคนเฉียบขาดฉับไวปานนี้ ไม่ลง
มือก็แล้วไป แต่พอลงมือที ก็เล่นเอาคนตื่นตะลึงไปตามๆ กัน
นางยิ้มตาหยีรับของขวัญกล่าวขอ
