หูมามาหน้าถอดสี ละล่ําละลักอธิบาย
“สะใภ้ใหญ่ …เอ้อ… บ่าวเองก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ ว่าเหตุใด สะใภ้สี่ถึงได้ทิ้งอํานาจดูแลบ้านที่ตกถึงมือไปง่าย ๆ แบบนั้น ท่านก็รู้ วันแรก ที่นางแต่งเข้ามา พอยกน้ําชาเสร็จตอนเช้า ตกบ่ายก็รีบยึดอํานาจดูแล เรือนทิงเทาไปจนหมด คนนิสัยมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นนี้ มีหรือจะยอมปล่อย อ้านาจหลุดมือ? เรื่องนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว”
หูมามา ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นคนเก่าคนแก่หรอกนะ ถึงได้ยอมเชื่อเจ้า สักครั้ง นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมาหลอกข้าเช่นนี้?” หูชื่อเริ่มระแวง “หรือว่าเจ้า กับสะใภ้สี่จะร่วมมือกันวางแผนช้อนกลา? จะว่าไปเจ้าก็เป็นคนของบ้าน สาม ดูแลน้องสี่มาตั้งหลายปี ขอเพียงเจ้าไม่ทําตัวมีปัญหา น้องสี่กับสะใภ้สี่ ต้องเกรงใจเจ้าอยู่หลายส่วน เจ้าไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาร่วมมือกับ คน
บ้านใหญ่อย่างข้าเพื่อเล่นงานเจ้านายตัวเองเลยนี่” หูมามาร้องโอดครวญราว กับถูกใส่ร้ายป้ายสี “สะใภ้ใหญ่เจ้าขา หากบ่าวมีจิตใจคิดคดเช่นนั้นจริง ขอให้ บ่าวหัวเป็นผี ปากเป็นหนอง ตายอย่างทุกข์ทรมานเถิด”
แน่นะ?”
ไหลกัน?”
หูชื่อฟังแล้วยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าร่วมหัวกันหลอกข้า
หูมามาสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ
หูชื่อถึงได้พอฝันใจยอมเชื่อ “ถ้าไม่ใช่เจ้า แล้วใครเป็นคนทําบ่าวรั่ว
“หรือว่าอาสะใภ้สามจะระแคะระคาย เลยไปบอกสะใภ้สี่ล่วงหน้า?”
หูมามาพยายามช่วยขบคิดจนหัวแทบแตก แต่ก็มืดแปดด้าน “ข่าว
ท
