บทที่ 551 ทัพบิดาบุตรออกศึก
โพ้นทะเล เกาะโดดเดี่ยว
เกาะแห่งนี้ต่อให้ตั้งอยู่ในแดนไกลโพ้นทะเล ก็ยังเป็นสถานที่กันดาร ลมปราณเบาบาง หาผู้คนเหยียบย่างได้ยาก ยากนักที่จะมีผู้บำเพ็ญใดเข้าใกล้โดยรอบ
ในยามนั้นเอง ชายหนุ่มในชุดขาวผู้หนึ่งก็พลันแหวกห้วงมิติ ก้าวออกมาอย่างสง่างามประหนึ่งเซียน
“นายท่านทรงมีพระปรีชาสามารถ ก็คือที่แห่งนี้”
ข้างกายลวี่หยาง เงาร่างซั่วฮ่วนเผยตัวขึ้น ยกยิ้มพลางเอ่ยว่า “เมื่อครานั้นข้าเป็นผู้ติดต่อทั่วทุกฝ่าย ณ ที่นี้ เห็นที【ประวัติศาสตร์เทียม】หาได้เบี่ยงเบนไม่”
“ถูกต้อง”
ลวี่หยางพยักหน้ารับ แววตาสาดแสงทองพร่างพราย ทะลุผ่านชั้นค่ายกลนับชั้นบนเกาะโดดเดี่ยว มองเห็นเงาร่างหนึ่งซึ่งมีหน้าตาเหมือนซั่วฮ่วนราวภาพสะท้อน
“ท่านว่า เขาจะมีความรู้สึกถึงภัยหรือไม่”
“ท่านวางใจเถิด ไม่มีทาง!”
ซั่วฮ่วนส่ายศีรษะ “ผู้บำเพ็ญเร่ร่อนนอกฟ้า ไหนเลยจะรู้แจ้งเรื่องเหตุและผล อีกทั้งระดับพลังของท่านสูงส่งยิ่ง ต่อให้ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้”
“ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว”
เมื่อได้รับคำตอบกลับจากราชสำนักเซียนและนิกายกระบี่ ซั่วหลานถึงกับโบกมือด้วยความปลื้มปิติ “หากครานี้สามารถแสวงหาโอสถทองคำได้สำเร็จ การฟื้นคืนภพสวรรค์ก็มีความหวังแล้ว…”
หลายปีมานี้ เขาอยู่มาอย่างยากลำบากนัก
ท้ายที่สุดสถานที่บัดซบแห่งนี้เดิมทีก็เหยียดหยามผู้บำเพ็ญเร่ร่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นหนึ่งในพวกที่ถูกดู
