ามประทับใจที่ดีเอาไว้
“ข้าได้ยินว่า ราชสำนักเซียนให้ความสำคัญกับพิธีการนัก ไม่สู้ลองออกไปเก็บเกี่ยวแสงสวรรค์กลับมาเสียบ้าง ดีที่จะทำให้สถานที่แห่งนี้ดูโอ่อ่าตระการตา”
ซั่วหลานขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม ก็เพราะการเก็บเกี่ยวแสงสวรรค์มิใช่เรื่องง่าย ต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะสำเร็จ แต่เวลาที่เขามีอยู่นั้นกลับไม่เพียงพอ
โชคยังดี ณ เวลานั้นเอง ชายหนุ่มชุดขาวที่ยืนเคียงข้างซั่วหลานมาโดยตลอดก็หยิบแสงสวรรค์สายหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นส่งให้เขาอย่างเข้าใจความคิด
“สหาย ท่านว่าอันนี้เป็นเช่นไร？”
ซั่วหลานเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนเงาร่างหนุ่มชุดขาว แต่กลับมิได้รู้สึกผิดแผกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับคล้ายเข้าใจสิ่งใดขึ้นมาฉับพลัน พลันหัวเราะออกมาเบาๆ
“ใช้ได้! พอดียิ่งนัก!”
เอ่ยจบก็เอื้อมมือไปรับแสงสวรรค์จากมือของลวี่หยาง พลันใช้มันแต่งแต้มให้โถงรับแขกอันหยาบกร้านสว่างขึ้นมา ในพริบตากลับมีเค้าลางคล้ายราชวังปรากฏขึ้นจริงแท้
จนเมื่อทำสำเร็จแล้ว เขาจึงดึงสองมือกลับ แววตาแจ่มชัด ฉายความนอบน้อม ยกย่องเปิดทางเชิญให้ลวี่หยางนั่ง ณ ตำแหน่งสูงสุด ก่อนจะยืนนิ่งสงบเฝ้ารอคำสั่ง
พรสวรรค์หุ่นเชิด!
ลวี่หยางสะบัดแขนเสื้อนั่งลง สายตากวาดมองซั่วหลานตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึมว่า
“หุ่นเชิดแม้จะใช้งานได้ดี ทว่าในเรื่องแสวงหาข้อมูลก็ยังคงยุ่งยากเกินไปนัก”
ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่
