ังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง กระหม่อมเกรงว่าเมืองไป๋หลิงอาจถูกกลืนกินทั้งหมดในอีกไม่นาน”
ฉินอี้พึมพำ “อืม ข้าเองก็คิดว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น ตามความคิดของแม่ทัพหลง ข้าควรทำอย่างไรต่อดี?”
หลงเซียนหลินกล่าวตอบ “กองทัพเฉียนเฟิงยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว ขณะที่กองทัพของหลินมู่อวี่นอกหุบเขาชางหลินสูญเสียหนัก แต่แหล่งอาหารและหญ้าของเผ่าปีศาจถูกตัดขาด พวกมันจะต้องถอยทัพในไม่ช้า จากนั้นหลินมู่อวี่จะเข้าร่วมกับเซี่ยงอวี้ ถังเจิ้น หลัวซิน และคนอื่นๆ พวกมันมีกองกำลังอย่างน้อยสามแสนนายพร้อมขวัญกำลังใจสูงส่ง รวมถึงยังมีปืนใหญ่ลึกลับที่ทรงพลัง มันคงยากสำหรับเราที่จะคว้าชัยชนะจากศึกครานี้ ในความคิดกระหม่อม…คงดีกว่าหากเราเลี่ยงเมืองไป๋หลิงและออกเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากเซียนลั่วหลานที่จวนเจ็ดแคว้น”
“แม่ทัพหลงต้องการละทิ้งมณฑลหลิงหนานหรือ?” พื้นที่มณฑลหลิงหนานเป็นศักดินาตำแหน่งราชาเจิ้นหนานของฉินอี้ เขาจึงไม่ต้องการที่จะสูญเสียมันไป
หลงเซียนหลินกล่าว “มณฑลหลิงหนานไม่ปลอดภัยอีกต่อไป หลินมู่อวี่ เฟิงจี้สิง และกองทัพเซี่ยงอวี้กำลังจะมาถึง ซึ่งพวกเราไม่สามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน แต่มณฑลหมิงซานและมณฑลหลิงคงมีภูเขาเป็
