นเหลือเพียงความสิ้นหวังในจิตใจ
…
“นายท่าน...” เว่ยโฉวมองหลินมู่อวี่จากระยะไกลขณะที่มีน้ำตาไหลริน
ซือตู่เฉว่ปาดน้ำตาบนใบหน้าก่อนจะหันไปถามซือตู่เซินด้านข้าง “ท่านพี่คิดว่า…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เหตุใดพระเจ้าจึงทำกับคนดีอย่างท่านแม่ทัพเช่นนี้?”
ซือตู่เซินนิ่งเงียบ ไม่นานเขากล่าวตอบ “มีหลายสิ่งเกิดขึ้นมากมายในโลกนี้ ใครจะให้คำตอบนั้นได้…”
ทันใดนั้นหลินมู่อวี่ลุกขึ้นและกระโดดลงขุมนรกโลหิตต่อหน้าทุกคน!
“นายท่าน!!” ซือตู่เฉว่กรีดร้องราวกับวิญญาณกำลังจะออกจากร่าง “ไม่นะ!!”
ซือตู่เซินและเว่ยโฉวรีบพุ่งตัวออกไป พวกเขามองเห็นเพียงเปลวเพลิงสีทองที่ลุกโชติช่วงในขุมนรกโลหิตและหินหลอมเหลวสีแดงฉาน แต่กลับมองไม่เห็นร่างของหลินมู่อวี่อีกเลย…
“ทำไม…ทำไมกัน…” ซือตู่เฉว่ทรุดตัวลงขอบเหวและร้องไห้คร่ำครวญ
ซือตู่เซินคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมก้มศีรษะลงด้วยความเคารพพร้อมกล่าวว่า “หลินมู่อวี่ ท่านเป็นวีรบุรุษผู้ทรงเกียรติของจักรวรรดิฉินเสมอ ข้าซือตู่เซิน…รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่าน!”
เว่ยโฉวยืนตะลึงงันอยู่ที่เดิมราวกับท้องฟ้าได้ถล่มลงมา เสียงหัวเราะและคำก่นด่าของแม่ทัพผู้ชาญฉลาดแห่งกองทัพ
