าย นับประสาอะไรฉินอินผู้มีเทพแห่งโชคชะตาในร่างกาย อย่างไรนางก็หนีวัฏจักรนี้ไม่พ้นและไม่มีใครช่วยนางได้…”
“โอ้ เช่นนั้นจะทำอย่างไร?”
“นี่คือชะตากรรมของอาอวี่ เขาต้องเผชิญหน้ากับเส้นทางของตนเอง หากอาอวี่สามารถผ่านเหตุการณ์ร้ายนี้ได้ มันจะเป็นการพิสูจน์ได้ว่าเขาบรรลุถึงทุกสิ่งอย่างแล้ว ช่างน่าเวทนาเจ้าเด็กผู้โง่เขลา จื่อเหยา…เรื่องนี้ข้าควบคุมไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถของเจ้า หากเป็นไปได้ช่วยข้ากระตุ้นเจ้าเด็กนี่ให้สู้ต่อไปที เจ้าเป็นดั่งเทพเจ้าแห่งชีวิต บางทีอาจช่วยเขาได้บ้าง”
จื่อเหยายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ท่านราชาปีศาจเพิ่งกล่าวว่านี่คือเส้นทางของเขาและทำได้เพียงมองดูเท่านั้น”
“เฮ้อ…”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปถอนหายใจและหันหลังกลับ
จื่อเหยายิ้มเล็กน้อยขณะมองดูดินแดนเบื้องล่างและกล่าวว่า “อาอวี่…ฉินอินคงตายจากไปแล้ว ข้าทำได้เพียงช่วยเจ้าขึ้นมายังที่นี่ เช่นนั้นเจ้าห้ามยอมแพ้เด็ดขาด…”
…
ในพริบตาหลินมู่อวี่ก็ถูกขี้เถ้าในขุมนรกโลหิตปกคลุมทั่วร่างกาย เขานั่งคุกเข่าอยู่ที่นั่นราวกับรูปปั้นหินพร้อมถือกระบี่ดวงดาราที่มัวหมอง ขณะเดียวกันมีหินก้อนหนึ่งอยู่ใต้หน้าอก
“ซู่…”
ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่านในอากาศ ร่างชายชร
