ข้าไปยังเมืองไป๋หลิง พระองค์กำลังตกอยู่ในอันตราย”
ถังลู่กล่าวตอบด้วยใบหน้าสงบนิ่ง “ข้าทราบแล้ว”
“หลานกงถูกสังหารโดยพวกคนทรยศแห่งจักรวรรดิอี้เหอ แต่นายน้อยกลับยังอยู่ที่นี่ มันหมายความว่าอย่างไร? เหตุใดท่านจึงไม่ไปมณฑลหลิงหนานเพื่อกอบกู้ดินแดนของจักรวรรดิกับข้าล่ะ?”
“หึ งั้นรึ?”
ถังลู่กล่าวออกอย่างเย้ยหยัน “เฟิงจี้สิง ท่านมีวาจาคมคาย แต่ที่ท่านปู่ต้องตายก็ไม่ใช่เพราะองค์จักรพรรดินีฉินอินหรอกรึ? พระองค์ทรงตั้งพระทัยให้ท่านปู่ตายตกด้วยน้ำมือของจักรวรรดิอี้เหอท่านเองก็รู้ดี! เอาล่ะ ปิดประตู!”
“ตึง!”
ประตูเหล็กปิดลงพร้อมกับโซ่เหล็กที่มัดกลอนไว้อย่างแน่นหนา
ถังลู่เอียงศีรษะมองเฟิงจี้สิงก่อนยกยิ้ม “การตายของท่านปู่จะนำมาซึ่งความสำเร็จอันล้นพ้นของตระกูลถัง ว่าแต่ท่านเถอะเฟิงจี้สิง คิดว่าวาระสุดท้ายของตนจะมาถึงเมื่อใดรึ?”
“ไม่รู้สิ”
เฟิงจี้สิงหัวเราะ “หากนายน้อยถังลู่กล่าวเช่นนี้ ข้าก็คงไม่ต้องละอายใจต่อองค์หญิงซีนักไม่ว่าจะตัดสินใจเช่นไร”
“ชิ้ง!” เฟิงจี้สิงชักดาบสะบั้นวาโยออกจากฝักก่อนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ดาบสะบั้นวาโยอันแหลมคมตวัดออกไปพร้อมกับศีรษะของถังลู่ที่หลุดออกจากบ่า
“ฉัวะ!”
เลือดสาดกระเซ
