ถทะลุกำแพงผนึกมังกรนภาไปได้แม้แต่น้อย ฉินอินจ้องมองถังเสี่ยวซีพร้อมน้ำตาที่ไหลริน “เสี่ยวซี รีบกลับมาเถิด…”
ดวงตาสีทองของถังเสี่ยวซีเต็มไปด้วยความพยาบาทและเหยียดหยามขณะกล่าว “พอปู่ของข้าหมดประโยชน์ เจ้าก็ฆ่าเขาทิ้งอย่างเลือดเย็น คิดว่าหญิงผู้ต่ำช้าเยี่ยงเจ้าคู่ควรกับหลินมู่อวี่รึ?”
“ขะ…ข้าไม่คู่ควร…”
ฉินอินสะอื้นไห้อย่างขมขื่น
“ฉึก!”
ถังเสี่ยวซีพุ่งเข้ามาก่อนตวัดกรงเล็บสีโลหิตใส่อกของฉินอิน เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วก่อนหลั่งไหลออกมาจากนิ้วของนาง พลังป้องกันของผลึกมังกรนภาแข็งแกร่งเกินไป ขณะนั้นผลึกมังกรนภาทั้งเจ็ดพลันคำรามดังก้อง หากพลังระเบิดออกไป เสี่ยวซีคงไม่อาจต้านทานได้แน่
ทว่าฉินอินกลับปล่อยให้ผลึกมังกรนภาสลายหายไปอย่างเชื่องช้า
“เกิดเหตุอันใดขึ้น? สงสารข้างั้นรึ?”
ถังเสี่ยวซียกยิ้มชั่วร้ายก่อนตวัดกรงเล็บโจมตีฉินอินอีกครั้งพลางหัวเราะลั่น “พลังแห่งเทพจะปกป้องเจ้าได้ตลอดรึ?”
“หยุดเถอะ ฮึก เสี่ยวซี…” หยาดน้ำใสร่วงหล่นจากใบหน้าสวย ฉินอินกล่าวออกขณะพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดแสนสาหัส “เราเคยสัญญาว่าจะไม่ผิดใจกันจำได้หรือไม่? เสี่ยวซี หยุดเถอะ ฮึก…ข้าเจ็บเหลือเกิน…”
เสี่ยวซีกล่าวออกด้วยแววตาเย้ยหยัน “
