่นางหลบไปซะ นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
“ใช่ แม่นางหลบไปให้พ้น เราไม่ต้องการสังหารเจ้า!”
ฝูงชนเริ่มเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่จอบที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ห่างจากศีรษะของถังเสี่ยวซีไม่ถึงหนึ่งเมตรเท่านั้น
ถังเสี่ยวซีเงยหน้าอันงดงามขึ้นมองฝูงชนด้วยสายตาว่างเปล่าขณะพึมพำ “ท่านปู่จากไปแล้ว ทำไม…ทำไมจึงต้องการตัดหัวของเขาอีก?!”
“เพราะว่ามันมีมูลค่ามากอย่างไรล่ะ! หลบไปให้พ้นซะ!!”
“มิเช่นนั้นอย่าหาว่าเราไม่เตือน!!”
ถังเสี่ยวซีพลันยิ้มและหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มของนางดูบิดเบี้ยวอีกครั้งขณะที่มีแสงสีทองส่องประกายจากดวงตาคู่งาม เปลวเพลิงบนหางทั้งเก้าด้านหลังพลิ้วไหวไปมา นางเอ่ยคำเบา “หากต้องการตายก็เข้ามา…”
“หึ!!”
“ฆ่าเด็กสาวผู้นี้ซะ!!”
“ฆ่านางซะ!!”
เหล่าฝูงชนถืออาวุธใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ทันใดนั้นถังเสี่ยวซียกฝ่ามือพร้อมกวาดกรงเล็บแหลมออกไปตัดกลุ่มคนด้านหน้าจนขาดครึ่งทันที! เลือดสาดกระเซ็นทั่วทุกสารทิศจนเปรอะเปื้อนร่างกายของถังเสี่ยวซี แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่มีความรู้สึกใดอีกต่อไป ทั้งหมดที่นางต้องทำคือสังหารผู้ใดก็ตามที่บังอาจแตะต้องร่างกายของถังหลาน!
“นางไม่ใช่มนุษย์…นางเป็นปีศาจ!!”
“ฆ่าปีศาจตนนั้นซะ!!”
“ฆ่ามันซะ!!”
ผู้คนรอบข้า
