สูง
ในขณะเดียวกัน ณ “ประวัติศาสตร์เทียม” เจียงตง ซากโบราณสถานโจวอวี๋
ครั้งหนึ่ง ที่แห่งนี้ยังคงเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีเซียนที่หมื่นผู้บำเพ็ญเพียรมาเข้าเฝ้า มีเจินจวินหลายตนประจำการ มิเคยเป็นรองผู้ใด เคยรุ่งเรืองถึงขั้นเป็นหนึ่งในสี่ขุมพลังยิ่งใหญ่แห่งใต้หล้า
ทว่าในยามนี้ บทเพลงจบสิ้น ผู้คนสลายเลือน ว่ากันว่า ราชวงศ์โจวอวี๋ล่มสลายลงที่นี่ ส่วนราชวงศ์เทียนอู๋ผู้ขึ้นครองแทน เพื่อให้แน่ใจว่าอดีตราชวงศ์จะไม่หวนฟื้น จึงพลิกแผ่นดินตรงนี้แทบทุกอณูค้นหา ทว่าก็ยังไร้ผล สุดท้ายทำได้เพียงปิดล้อมที่แห่งนี้ กลายเป็นดินแดนต้องห้ามหนึ่งผืน
ยามนี้เมื่อทอดมองออกไป ก็เห็นเพียงซากปรักหักพังและกำแพงพังทลาย
นอกเหนือจากนั้น ก็มีเพียงแมลงขนาดเล็กนับไม่ถ้วนซ่อนตัวอยู่ในผืนทราย แฝงกายอยู่ภายในลมปราณ คล้ายกำลังตกอยู่ในภาวะสงบนิ่งไร้เสียงใด
แมลงกลืนปราณ
ว่ากันว่าเผ่าพันธุ์นอกฟ้าชนิดนี้เคยสร้างความวุ่นวายอย่างใหญ่หลวงให้กับแผ่นดินภายใน จนต้องให้เจินจวินลงมือ จึงสามารถกำราบไว้ได้ ภายหลังจึงถูกนำมาปล่อยไว้ในเขตแดนแห่งนี้
ก็เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดเข้าใกล้
และที่ริมขอบของดินแดนต้องห้าม ยังมีหอคอยสีดำสนิทตั้งอยู่หลังหนึ่ง ภายในมีเงาร่างสองสายขัดสมาธินั่งอยู่ จิตเทวะกวาดตรวจทุกทิศทางของดินแดนโดยรอบตลอดเวลา
“เฉินเต้า เจ้าก่อเรื่องอันใดมาถึงได้ถูกส่งมาที่นี่”
“ที่นี่มันก็ที่เนรเทศอยู่แล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าผู้สืบสายเ
