ชซวนหยวนหงขึ้นครองราชย์เมื่อสี่ปีก่อน ก็ไม่มีผู้เชี่ยวชาญระดับแดนศักดิ์สิทธิ์ในวัดศักดิ์สิทธิ์อีกเลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าเหยาที่มาสอนวิชาที่นี่บ่อยๆ มิเช่นนั้น ข้าเกรงว่าวัดศักดิ์สิทธิ์จะเสื่อมถอยลงทุกวัน เฮ้อ… น่าเสียดายที่เจ้าเด็กหยูยังไม่ยอมตื่นเสียที มิเช่นนั้น ด้วยระดับการฝึกฝนของเขา เขาก็คงเป็นมหาสังฆราชของวัดศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างสบายๆ คงไม่ต้องมีคนแก่กระดูกผุดผ่องอย่างข้ามานั่งบนบัลลังก์มหาสังฆราชเป็นครั้งที่สอง เฮ้อ…”
พอได้ยินชื่อหลินมู่หยู แววตาเศร้าก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยของชูเหยาในทันที เธอกล่าวว่า “หยูจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่ๆ ฉันเชื่อในตัวเขา… บางที เมื่อหยูฟื้นขึ้นมา เขาอาจจะพาองค์หญิงหยินกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยก็ได้ สองคนนั้น…ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบ พวกเขาจะไม่โยนภาระทั้งหมดมาให้พวกเราหรอก”
