“ไปซะ ไปซะ เราเป็นร้านขายยา ไม่ใช่องค์กรการกุศล ไปซะ อย่ามาขัดขวางธุรกิจของเรา ถ้าอยากได้ยาที่ไม่เสียเงิน ก็ไปเก็บสมุนไพรจากบนภูเขามาบดเองสิ!”
“ฉัน…ฉัน…”
ดวงตาของหลี่เมิ่งเย่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความโศกเศร้า เธอหันไปมองทางเหวโลหิต และดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจได้แล้วในทันที
…
ในหุบเหวสีแดงฉานนั้น มีภูเขามากมาย
ลึกเข้าไปในภูเขา ในถ้ำมืดมิด แสงดาวส่องประกายอยู่รอบรูปปั้นหิน ทันใดนั้น ด้วยเสียง “ปา ชา” หินตรงที่นิ้วของรูปปั้นหินอยู่ก็แตกออก แสงดาวสาดส่องออกมา และนิ้วที่ทรงพลังก็ค่อยๆ ยื่นออกมา ด้วยเสียง “ปา ปา ปา” หินที่หุ้มรูปปั้นหินก็แตกออกทีละก้อน ชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ในหินเป็นเวลาสี่ปีก็ตื่นขึ้นในที่สุด ใบหน้าของเขามีเคราปกคลุม แต่ดวงตาที่ใสสะอาดของเขาเผยให้เห็นความสับสนอย่างลึกซึ้ง
ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน?
