้อนกลับ และจากนั้นก็จะเข้าสู่แดนที่ถูกลืมซึ่งเหล่าเทพสูงสุดต้องผ่านไปให้ได้…”
จอมมารเจ็ดรัศมีสูดหายใจเข้าลึกๆ “นั่นเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว…ถึงเวลาที่เขาจะต้องฝึกฝนอย่างจริงจังหลังจากเข้าสู่แดนลืมเลือนแล้ว เด็กคนนั้นอย่างอาหยู…เขาทั้งดื้อรั้น มีเมตตา และบ้าคลั่ง คำเหล่านั้นคือวิถีแห่งเต๋า กฎแห่งตนของเขาหรือ?”
จื่อเหยากล่าวว่า “โครงข่ายผู้ปกครองคือสิ่งที่มีอำนาจเหนือทุกสิ่ง การจะบรรลุการตื่นรู้ครั้งที่สองนั้นต้องใช้การฝึกฝนที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าหยูจะผ่านแดนลืมเลือนไปได้อย่างไร”
“อืม รอให้เขาฟื้นก่อน”
“ใช่.”
…
เมืองไป่หลิง เหวโลหิตเต็มไปด้วยควัน ราวกับว่าฉากการตายของฉินหยินเมื่อครึ่งปีก่อนได้หวนกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฉากของการสังหารหมู่!
“ตาย!”
ลำแสงสีทองพุ่งทะลุฟ้าเหนือหุบเหวโลหิต ดาบดวงดาวฟาดฟันอีกครั้งด้วยพลังดาบสีทองที่ทะลุฟ้า ฉีกกระชากศิษย์ทั้งสามจากเจ็ดวังโลกเป็นชิ้นๆ!
“คุณอยากจะไปเหรอ?!”
หลินมู่หยูหันหลังกลับอย่างกะทันหันและเปิดฝ่ามือ กฎแห่งความมืดหมุนวนอยู่ในฝ่ามือของเธอ พร้อมกับเสียง “หวือ” พลังแห่งความมืดก็พุ่งพล่าน ศิษย์ระดับเซียนที่พยายามหนีถูกตรึงอยู่กับที่ในทันที ร่างกายของเขาบวมขึ้นช้าๆ และระเบิดออกเป็นกองเลือด ภายใต้พลังของกฎแห่งความมืด แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนธรรมดาก็ยังไม่คู่ควร!
“พวกเจ้าทุกคนจะต้องตาย!”
ดวงตาของหลินมู่หยูเปล่งประกายสีทอ
