ากำลังตามหาแก่นแท้ของเศษเทพของฉินหยินเพื่อนำมาสร้างเทพสูงสุดของเธอขึ้นมาใหม่สำหรับใช้เอง หลินมู่หยู ถ้าเจ้าคิดว่าอะไรดีสำหรับเจ้า ก็ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ จากนี้ไป ทุกสิ่งที่เป็นของฉินหยินเป็นของข้า หลัวหลาน”
“ไร้สาระ”
น้ำเสียงของหลินมู่หยูสงบมาก เขาพูดอย่างไม่แยแสว่า “ที่นี่เป็นที่พักของเสี่ยวหยิน ออกไปจากที่นี่พร้อมกับลูกน้องของพวกเจ้า แล้วข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตพวกเจ้า”
“ฝันไปเถอะ!” หลัวหลานหัวเราะเสียงดัง “เจ้าถูกผนึกไว้ในหินแล้ว ยังป้องกันตัวเองไม่ได้อีก ยังคิดจะมาข่มขู่พวกเราอีกเหรอ? หลินมู่หยู หลินมู่หยู เจ้าทำลายความพยายามของจักรพรรดิปีศาจเจ็ดดวงดาวที่เลี้ยงดูเจ้ามา ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ เจ้าเต็มใจผนึกตัวเองไว้ในหินเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เจ้าฝันไปเถอะถ้าคิดว่าจะพิชิตแดนสวรรค์ด้วยความทะเยอทะยานเช่นนี้ เจ้าควรตายอย่างนอบน้อมไปซะ นรกคือที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเจ้าในสามแดน!”
หลินมู่หยูไม่พูดอะไรสักคำ เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่กลับพบว่าร่างกายส่วนใหญ่ของเธอกลายเป็นหินและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพื้นดินในเหวเลือดลึก เส้นเลือดของเธอก็เชื่อมต่อกับเถาวัลย์บางๆ ตอนนี้ราวกับว่าร่างกายทั้งหมดของเธอถูกมัดไว้ที่นั่น ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
“ไอ้ขยะ…เอาดาบของฉันไป!”
ลั่วหลานคำราม ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างดุร้าย เขาชักดาบโลหิตปีศาจออกมา พลังเทพของเขาพลุ่งพล่าน เขาฟาดฟันลงมาจากท้องฟ้าอย่างฉับพล
