อสู้กับจักรวรรดิ
… …
ในวันที่ 12 สิงหาคม กองทัพของจักรวรรดิได้รวมตัวกันที่ที่ราบทางเหนือของมณฑลหมิงซาน กองทัพขนาดใหญ่หกแสนนายนั้นน่าทึ่งมาก
ภายใต้แสงแดดที่แผดเผา กองทัพเคลื่อนพลอย่างช้าๆ ผ่านแนวเทือกเขาหลายแห่ง ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์เป็นที่ตั้งของวังทั้งเจ็ดของหลัวหลาน ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมไปด้วยหมอก ดูราวกับที่พำนักของเหล่าเทพ
เว่ยโฉวมองไปยังทิศทางของวังทั้งเจ็ดโลกและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าหมาแก่หลัวหลานนั่นช่วยอาณาจักรอี้เหอยึดครองเมืองหลานหยาน มันคงไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาถึง ฮึ่ม…ทำไมเราไม่ล้อมวังทั้งเจ็ดโลกแล้วใช้ทหารล้านคนฆ่าหลัวหลานเสียล่ะ?”
“ไม่จำเป็นเลย”
เฟิงจี้ซิงโบกมือเบาๆ แล้วกล่าวว่า “หลัวหลานทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด เทพชั่วร้ายอย่างเขาจะต้องถูกลงโทษจากสวรรค์ เราเดินทางมาหลายวันแล้ว ทหารของเราก็เหนื่อยล้ากันหมดแล้ว นอกจากนี้ ภูมิประเทศของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ก็อันตราย ไม่เอื้ออำนวยให้กองทัพเข้าไปสู้รบ ตรงกันข้าม เหล่าผู้ฝึกฝนจากเจ็ดวังโลกจะได้เปรียบอย่างมาก การโจมตีภูเขาตอนนี้จึงไม่ฉลาดนัก ฮึ่ม… ถ้าหลัวหลานกำลังหาเรื่องตาย เขาก็คงลงมาจัดการเราเอง มิฉะนั้น เราก็ไม่จำเป็นต้องไปยั่วยุเขา”
“ครับ” เว่ยโจวพยักหน้า
“มีความคืบหน้าอะไรใหม่ๆ ในเหวเลือดบ้างไหม?” เฟิงจี้ซิงถาม
“ไม่” เว่ยโจวกล่าว “ภูเขาหินยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ และคนที่เราส่งไปก็หาผู้บัญชาการหยูไม่เจอแล้ว ในพริบตาเดียวก็
