้นบนใบหน้าของถังหลาน
…
ห่างออกไปห้าร้อยลี้ บนเส้นทางเล็กๆ นอกป่า ฝุ่นฟุ้งกระจาย นักเดินทางและขบวนคาราวานบนถนนต่างหลีกทาง กองทหารม้าเบา 5,000 นายของกองทัพแห่งชาติควบผ่านไป พัดฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
ถังเสี่ยวซีในชุดคลุมเจ้าหญิงสีม่วงเข้มกำบังบังเหียนม้าศึกลูกแพร์หิมะของเธอแน่น เธอควบม้าไปข้างหน้าสุดของขบวนทัพ ใบหน้าอันงดงามของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความวิตกกังวล หลังจากเดินทางต่อเนื่องสองวันสองคืน เธอแทบจะหมดแรงแล้ว
ทางด้านข้าง ถังเจิ้นเหลือบมองสีหน้าของถังเสี่ยวซีแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “องค์หญิง เรา…เราเดินทางมานานเกินไปแล้ว ทหารหลายคนไม่ไหวแล้ว ทำไม…ทำไมเราไม่พักค้างคืนแล้วออกเดินทางพรุ่งนี้เช้าล่ะครับ ด้วยวิธีนี้ เมื่อถึงเมืองไป่หลิงแล้ว เราจะได้รักษากำลังและความสามารถในการรบไว้ได้บ้าง”
“เลขที่.”
คิ้วอันงดงามของถังเสี่ยวซีขมวดเข้าหากัน เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของถังหลานในเมืองไป่หลิง เธอก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับมีมีดมาแทงใจ เธอค่อยๆ พูดขึ้นว่า “คุณปู่ไม่น่าจะลงเอยแบบนี้เลย ฉัน…ฉันไม่อาจปล่อยให้ท่านเสียชีวิตไปแบบนี้ได้ เราต้องไปถึงเมืองไป่หลิงให้เร็วที่สุด เราต้องเดินทัพฝ่าความมืดมิดไปตลอดทั้งคืน เราต้องไปถึงเมืองไป่หลิงก่อนรุ่งสางพรุ่งนี้”
“ใช่!”
…
ในเวลากลางคืน ด้านนอกคฤหาสน์ของท่านดยุคเจิ้นหนานลุกเป็นไฟ การโจมตีของกองทัพจากแคว้นอี้เหอทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น แม้แต่ทหารจากเมืองต่างๆ ใ
