มโกรธแค้นขณะที่เขาคำรามว่า “ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันทั้งหมด! เหลือหัวของถังหลานไว้ให้ข้า!”
“ใช่!”
…
ใบหน้าของถังหลานซีดเผือด มองกำแพงเมืองสูงตระหง่านอยู่ไกลๆ เขาอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขากุมอกและร้องไห้ว่า “เสี่ยวซี เสี่ยวซีที่รักของปู่ ปู่คงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกอีกแล้ว…”
ถังปี่รีบคว้าบังเหียนม้าศึกของถังหลานแล้วตะโกนว่า “พลทหาร จงปกป้ององค์ชายและบุกกลับ!”
กองทัพของถังหลานเหลือคนอยู่ไม่มากแล้ว มีคนตายไปหลายสิบคนจากลูกธนูแหลมคม
สุดท้าย เหลือเพียงถังปี่และถังหลาน สองแม่ทัพอาวุโส ที่กำลังควบม้าฝ่าฝูงชนทหารและพลเรือนแห่งอาณาจักรอี้เหอไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน สภาพการณ์ยุ่งเหยิงไปหมด
“จิ่วจิ่ว…”
ม้าศึกร้องเสียงดัง ม้าศึกของถังปี่เสียกีบหน้าและล้มลงกับพื้น ตามมาด้วยม้าศึกที่ถังหลานแบกอยู่ก็ล้มลงเช่นกัน ถังปี่รีบช่วยพยุงถังหลานที่เลือดไหลอาบตัวขึ้นมา เขากังวลใจมากจนน้ำตาไหลอาบแก้ม “ท่านดยุกหลาน… ท่านดยุกหลาน… ขุนพลไร้ประโยชน์ ขุนพลไร้ประโยชน์…”
ถังหลานส่ายหัวช้าๆ “เพื่อนเก่า เราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว…”
…
กลุ่มพลเรือนจากอาณาจักรอี้เหอล้อมรอบพวกเขาไว้ บางคนถือค้อนตีเหล็ก บางคนถือจอบ และบางคนถือมีดตัดเสื้อ ใบหน้าของพวกเขามีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง คนหนึ่งพูดว่า “ชายชราคนนั้นคือถังหลาน เขาคือคนที่ต้องการโค่นล้มอาณาจักรอี้เหอและทำให้พวกเรากลายเป็นสุนัขรับใช้ของจักรวรรดิอ
