อแน่นแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าองค์หญิงจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะได้ดินแดนหลิงหนานมาครอบครอง มิเช่นนั้นคงไม่ส่งองค์ชายเจ็ดทะเลมาเฝ้าเมืองไป่หลิงหรอก”
“เลขที่.”
ถังเสี่ยวซีส่ายหัว “ไม่ ถังเจิ้น คุณยังไม่เข้าใจเจตนาของเสี่ยวหยิน… การป้องกันเมืองไป่หลิงด้วยทหารเพียง 10,000 นายเป็นไปไม่ได้ อาณาจักรอี้เหอหยั่งรากลึกในเมืองไป่หลิง จะปราบพวกเขาได้ด้วยทหารเพียง 10,000 นายได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น หลงเฉียนหลินและติงซีจะต้องส่งกองทัพกลับมาเสริมกำลังเมืองไป่หลิงอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น เมืองไป่หลิงก็คงกลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว!”
“แล้ว…แล้วเราควรทำอย่างไรดี? ท่านดยุคหลานไม่ใช่…?” ถังเจิ้นตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะเขาเคยเป็นแม่ทัพของตระกูลถังมาก่อน แม้จะไม่เห็นด้วยกับวิธีการเก็บตัวเงียบของถังหลาน แต่เขาก็ไม่อยากเห็นถังหลานตายไปโดยเปล่าประโยชน์
ถังเสี่ยวซีกำหมัดแน่นขณะขยำจดหมายพลางกล่าวว่า “ฉันไม่สนว่าเสี่ยวหยินจะคิดยังไง แต่เขาเป็นปู่ของฉัน ฉันจะปล่อยให้เขาตายในสงครามที่เมืองร้อยสันเขาไม่ได้ เขาเป็นปู่ของฉัน…”
“ตามคำสั่งของท่าน!” ถังเจิ้นพยักหน้า
“ดี! รวบรวมทหารม้าเบา 5,000 นาย แล้วตามข้าไปยังเมืองไป่หลิงโดยใช้ทางลัด ด้วยความเร็วสูงสุดของเรา เราอาจจะไปถึงเมืองไป่หลิงได้ภายในห้าวัน!”
“ใช่ ฝ่าบาท!” ถังเจิ้นพยักหน้าและกล่าวว่า “ฝ่าบาท ผู้บัญชาการเฟิงจี้ซิงมาถึงแล้ว”
“อ๋อ? นายพลเฟิงมาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
“เข
