ขึ้นบนภูเขาห่างจากค่ายไปไม่กี่ไมล์ ร่างหนึ่งพุ่งผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว เธอจึงกางนิ้วทั้งห้าออก พลังระดับเทพปกคลุมท้องฟ้าและพื้นดิน ทันใดนั้นก็มีเสียงต้นไม้หักดังขึ้น พลังทำลายล้างระดับเทพพุ่งทะยานเข้าสู่ระดับพลังของฉินหยินราวกับพลังมหาศาล!
“ออกมา!”
ขณะที่เธอกรีดร้อง เสียงหัวเราะที่ดุร้ายดังก้องไปทั่วป่า ในกองพุ่มไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว ชายชราในชุดคลุมสีเทาเหยียบลงบนยอดพุ่มไม้ รอบตัวเขามีเงาปีศาจสีม่วงแดงมากมาย เงาปีศาจเหล่านั้นผิวปากและเต้นรำ ทำให้ชุดคลุมสีเทาของเขาสะบัดพลิ้ว เขาหัวเราะและพูดว่า “พระนางฉินหยินมีพลังฝึกฝนเช่นนี้ด้วยหรือ ช่างหายากยิ่งนัก ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“ท่านคือ…เซียนปีศาจใช่ไหมคะ?” ฉินหยินยิ้มเล็กน้อย เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับตำนานเซียนปีศาจมาบ้างแล้ว
“อ๋อ? คุณรู้จักฉันเหรอ?”
“เปล่า ฉันแค่เดาเอา” ฉินหยินกล่าว “พลังของคุณไม่ได้มีพลังอำนาจที่น่าเกรงขามเหมือนจักรพรรดิปีศาจ แต่มีความชั่วร้ายอีกแบบหนึ่งอยู่ในนั้น ดังนั้น คุณน่าจะเป็นเซียนปรมาจารย์ในตำนาน ทำไมล่ะ คุณแอบเข้าไปในค่ายของจักรวรรดิตอนกลางคืนเพื่อลอบสังหารใครหรือเปล่า?”
จอมมารยิ้มและสะบัดแขนเสื้อ พลังต่อสู้ของปีศาจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า “ในเมื่อคนที่ข้าต้องการลอบสังหารมาหาข้าแล้ว ข้าควรจะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี?”
ฉินหยินไม่ได้พูดอะไร เธอขว้างดาบปราบสวรรค์แล้วปักลงบนหินด้านข
