“คา คา คา…”
ดาบดวงดาวฟันร่างของอสูรเกราะเป็นชิ้นๆ หลินมู่หยูหมุนตัวในรูปแบบการต่อสู้ ราวกับดอกบัวเหล็กเพลิงที่รัดฝูงชน ในขณะนี้ ดวงตาของหลินมู่หยูมีเพียงความกระหายในการฆ่า ไม่มีสีอื่นใด เขาถึงกับลืมตัวตนของตัวเองไปแล้ว พลังปราณของเขาสับสนวุ่นวาย มีเพียงเปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?
หลินมู่หยูอดถามตัวเองไม่ได้ขณะที่ร่างกายของเขากำลังหมุนและสังหาร แต่เลือด… ดูเหมือนเขาจะกระหายเลือดของเผ่าปีศาจอย่างมาก เขาไม่อาจยับยั้งเจตนาฆ่าในใจได้
“หยู…”
ฉินหยินโผล่มาจากด้านหลังและคว้าแขนของหลินมู่หยูอย่างกระทันหัน
“หลีกทางไป!”
หลินมู่หยูฟาดดาบถอยหลังโดยไม่ทันตั้งตัว ฉินหยินถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว จึงใช้คริสตัลมังกรฟ้าป้องกัน แต่ก็สายเกินไป เลือดไหลทะลักออกมาที่แขนของเธอ ดาบดวงดาวคมเกินไป
“หยู เธอเป็นอะไรไป…”
ฉินหยินตกตะลึงและจ้องมองตรงไปที่หลินมู่หยู ชายหนุ่มตรงหน้าเธอไม่ใช่หลินมู่หยูคนเดิมอีกต่อไปแล้ว สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างมาก มีเพียงความรุนแรงและการฆ่าอยู่ในดวงตา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่มีพลังปราณเหลืออยู่แม้แต่ครึ่งเดียวของหลินมู่หยู ราวกับเป็นเครื่องมือสังหาร
“ยู อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”
ฉินหยินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างหมดหนทาง น้ำตาเอ่อล้นในดวงตา สงครามครั้งนี้บีบบังคับให้หลินมู่หยูตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฉินหยินจะไม่รู้สึกทุกข์ใจได้อย่างไร? เ
