หดร้ายและไร้ความเมตตา แต่จะไม่มีใครวิพากษ์วิจารณ์ขุนนางศักดินาที่ละเลยความอยู่รอดของมนุษยชาติและเอาความปลอดภัยของตนเองมาก่อนสิ่งอื่นใด ผู้คนมักเป็นเช่นนี้ พวกเขาถูกหลอกลวงด้วยภาพลวงตาที่อยู่ตรงหน้า และคิดว่าทุกคนควรบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์เหมือนกับที่พวกเขาคิด พวกเขาไม่เคยเข้าใจความเจ็บปวดและความยากลำบากของผู้อื่น
…
หลินมู่หยูเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบๆ แล้วโอบกอดเธอเบาๆ ลูบหลังที่เปียกปอนของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ต่อไป ให้ฉันเป็นคนทำเรื่องไม่ดีแบบนี้บ้างนะ”
ไหล่ของฉินหยินสั่นเทาขณะที่เธอร่ำไห้อยู่ในอ้อมแขนของหลินมู่หยู ราวกับว่าเธอต้องการเปลี่ยนความคับแค้นใจและความทุกข์ทั้งหมดให้กลายเป็นน้ำตา
…
สักพักหนึ่ง ฉินหยินเงยหน้าขึ้นมองหลินมู่หยูด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอเช็ดน้ำตาแล้วถามว่า “เธอยังจะรักฉันอยู่ไหม?”
“ใช่ ฉันจะทำอย่างนั้นเสมอ”
“รวมถึง…ผมจะทำเรื่องเลวร้ายอีกอย่างหนึ่ง เรื่องเลวร้ายที่จะทำให้เสี่ยวซีผิดหวัง”
“อ๋อ?” หลินมู่หยูงุนงง “เรื่องไม่ดีอะไรเหรอ?”
“เซียงหยูกำลังจะยึดครองเมืองไป่หลิง เขาแอบสั่งให้ถังหลานนำทหาร 10,000 นายไปเสริมกำลังและป้องกันเมืองไป่หลิง ในยุคนี้ จักรวรรดิจะปกครองเมืองไป่หลิง”
“นี้ …”
หลินมู่หยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ถังหลานมีเจตนาแอบแฝง เขาออกคำสั่งให้ถังลู่นำทัพ 300,000 นายรอจังหวะ สมควรตายจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น หากถังหลานไม่ตาย แคว้นเจ็ดทะเลก็จะไม่สามาร
