รึ่งแล้ว เธอต้องการพักผ่อนให้เพียงพอ มิเช่นนั้นพลังของเธอจะไม่สามารถฟื้นคืนได้
“ท่านปรมาจารย์สบายดีหรือเปล่าครับ?” เย่ซุนหวนถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันสบายดี.”
โอวหยางหยานนั่งอยู่บนโขดหินที่ยื่นออกมา ร่างกายของเธอถูกห้อมล้อมด้วยเปลวไฟสีทอง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “การต่อสู้ในวันนี้จบลงแล้ว ท่านจอมพลจีไม่มีความคิดที่จะทะลวงระดับบ้างเลยหรือ?”
เย่ซุนหวนกล่าวว่า “เผ่าปีศาจมีทหารอย่างน้อยสามหมื่นนายปิดกั้นทางออกด้านตะวันตกของหุบเขาชางหลิน การที่เราจะฝ่าเข้าไปได้นั้นยากลำบาก ยิ่งไปกว่านั้น จดหมายที่ส่งไปถึงองค์ชายฉินหวนก็ยังไม่มีการตอบกลับ ข้าเกรงว่าพวกเขาก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน”
“โอ้ …”
โอวหยางเหยียนกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงต้องป้องกันตัวเอง ท่านผู้บัญชาการเย่ ท่านควรเร่งรวบรวมกำลังพลเพื่อบุกทะลวงทางทิศตะวันตก มิเช่นนั้นกองทัพของแคว้นอี้เหอจะถูกฝังอยู่ที่นี่ทั้งหมด”
“ใช่!”
… …
สามสิบไมล์ห่างออกไป ในยามพลบค่ำ ใต้เทือกเขาฉินหลิง ทหารชั้นยอดหนึ่งแสนนายที่นำโดยฉินฮวนกำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ
“ฮวา ฮวา ฮวา…”
นกส่งสารตัวหนึ่งบินลงมาจากท้องฟ้าและเกาะลงบนไหล่ของกัปตันคนหนึ่ง เขาหยิบจดหมายออกมาดูแวบหนึ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น
“พระราชบิดาตรัสว่าอย่างไรบ้าง?”
ฉินฮวนพูดเบาๆ ว่า “เขาออกคำสั่งให้เราไปเสริมกำลังให้จอมพลจีหรือเปล่า?”
แม่ทัพใหญ่ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “แม่ทัพใหญ่สั่ง
