ไปเรียกคนใหญ่คนโตมาช่วยเรา เราต้องกำจัดทหาร 300,000 นายของอาณาจักรอี้เหอด้วยความสูญเสียน้อยที่สุด โจมตี!”
“วู วู วู…”
เหนือยอดเขา เสียงสังข์ของเหล่าอสูรดังก้องไปทั่วเมฆ ทันใดนั้น อสูรเกราะนับไม่ถ้วนที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบก็พุ่งออกมาพร้อมโล่ ขณะที่เสียงสังข์และผู้มีปีกโบกธงในอากาศ กองทัพอสูรนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากภูเขาทางทิศตะวันออก ทิศใต้ และทิศเหนือของหุบเขาชางหลิน ธงของพวกมันโบกสะบัดในอากาศ เฉียนเฟิงไม่ได้คิดจะโจมตีแคว้นศูนย์กลางสวรรค์หรือแคว้นเมฆา เขามีทหารอย่างน้อย 200,000 นายซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่!
…
“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
ในหุบเขาชางหลิน กองทัพของแคว้นอี้เหอที่หนาแน่นกำลังรุกคืบด้วยความเร็วสูง ทันใดนั้นก็มีเสียงหอนดังมาจากภูเขาทั้งสองข้าง จีเหยาอดไม่ได้ที่จะบังคับม้าศึกของเขา มองไปยังระยะไกลแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เย่ซุนหวนขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่า…ดูเหมือนว่าจะเป็นการโจมตีจากเผ่าปีศาจ”
“เป็นไปได้อย่างไร? รายงานทางทหารเพิ่งบอกว่าพวกปีศาจถูกกำจัดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฮึ่ม คิดว่าทหารที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่หมื่นคนจะโจมตีทหารชั้นยอด 300,000 คนของข้าได้หรือ? เผ่าปีศาจดูถูกมนุษย์มากเกินไปแล้ว!” จีเหยาพูดพลางกำหมัดขึ้นและสั่งเสียงดัง “นักรบแห่งอาณาจักรอี้เหอ จงรวบรวมความกล้าหาญและเตรียมพร้อมที่จะสังหารศัตรู! พวกมันมีแค่ไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น เข้าแถวและต่อสู้!”
“ดง ดง ดง ดง…”
เม
