ต่ทหารของแคว้นอี้เหอหลายสิบคนที่อยู่ใกล้ๆ ก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
“พระเจ้าของฉัน…”
จีเหยาตกตะลึง
เจ้าเมืองอี้เหอคนหนึ่งกัดฟันและพูดเสียงเบาด้วยความโกรธว่า “เทพธิดาองค์นี้ฆ่าทหารของแคว้นอี้เหอจริงหรือ? เธอถูกส่งมาจากแดนสวรรค์เพื่อเสริมกำลังให้แคว้นอี้เหอของเราจริงหรือ?”
โอวหยางหยานจะไม่ได้ยินได้อย่างไร? แต่สำหรับเธอแล้ว คำบ่นแบบนี้ก็เหมือนคำสาปแช่งของมดตัวเล็กๆ จะได้ยินหรือไม่ก็ช่างมันเถอะ
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงคำรามทุ้มต่ำของสัตว์ร้ายดังมาจากท้องฟ้าอย่างกะทันหัน!
“คำราม รื๊อ รื๊อ รื๊อ…”
เย่ซุนหวนรีบหันไปมองและเห็นสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาบินมาจากอีกฝั่งของเทือกเขา มันเป็นสัตว์ประหลาดที่มีเกล็ดปกคลุมทั่วตัว ยาวประมาณ 100 เมตร ลำตัวเหมือนงูยักษ์ที่พองตัว หัวของมันดุร้ายมาก และหลังกับปีกก็ปกคลุมไปด้วยหนามสีดำ ใครๆ ก็เห็นได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ!
“นั่นมันสัตว์ประหลาดชนิดไหนกัน?” จีเหยากลืนน้ำลายลงคอ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“มันน่าจะเป็นสัตว์วิญญาณชนิดหนึ่ง…” เย่ซุนหวนมีระดับการฝึกฝนถึงระดับราชาศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นเขาจึงใจเย็นกว่าจีเหยามาก
“ฉันไม่เคยเห็นสัตว์วิญญาณตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย!”
จีเหยาชักดาบยาวออกมาแล้วคำรามว่า “เราจะทำอย่างไรดี ใครจะรับมือกับเจ้าตัวใหญ่นี่ได้!”
ฝ่ามือของโอวหยางหยาน จอมเวทสายระบำเพลิง ถูกห้อมล้อมด้วยเปลวไฟ เธอพูดอย่างใจเย็นว่า “ผู้บัญชาการเย่ ถ
