กเข้ามาในหุบเขา พวกเขาไม่ได้ไล่ตามกองกำลังที่เหลืออยู่ของซูมู่หยุนและหลัวซิน แต่กลับเลือกที่จะไล่ตามค่ายทหารหลงตานแทน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเผ่าปีศาจเกลียดชังค่ายทหารหลงตานมากเพียงใด
“ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าปล่อยให้ใครรอดไปได้!”
เหลยฉงหัวเราะเสียงดัง เขาทุบทหารของค่ายทหารหลงตานจนแหลกละเอียดทีละคน เลือดกระเด็นเปื้อนใบหน้าและเกราะของเขา เขาไม่ได้เช็ดออก ซึ่งยิ่งทำให้เขาดูดุร้ายมากขึ้นไปอีก
…
“บ้าเอ๊ย!”
หลินมู่หยูหันไปมองเหลยฉงจากระยะไกลแล้วพูดว่า “ไอ้สารเลวนี่ฆ่าคนมามากมาย วันนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะฆ่ามัน เราจะต้องไม่ปล่อยให้เหลยฉงกลับไปทั้งเป็นไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!”
“ค่ะ!” เว่ยโจวยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงครับ คุณหญิง!”
“เราผ่านพ้นทุ่งระเบิดไปแล้วหรือยัง?”
“เราใกล้ถึงแล้ว!”
หลินมู่หยูเงยหน้าขึ้นมองภูเขาทั้งสองข้าง เธอเห็นแสงแดดสะท้อนจากปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์อย่างเลือนราง เธอจึงยิ้มและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าซิทูเซ็นและซิทูเสวี่ยพร้อมแล้ว”
“ใช่!”
เว่ยโฉวขมวดคิ้วและสำรวจภูมิประเทศ ทันใดนั้นเขาก็ชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ท่านหญิง ทุ่งหญ้าสีขาวข้างหน้าคือเขตปลอดภัย เราจะหันกลับไปสู้กับศัตรู!”
“ตกลง!”
หลินมู่หยูชักดาบยาวออกมาอย่างกระทันหันแล้วตะโกนว่า “หันหลังกลับแล้วใช้คัมภีร์สวรรค์!”
กลุ่มคนที่ตามหลังมานั้นส่วนใหญ่เป็นนายทหาร พวกเขาหันม้ากลับทีละคนแล้วยกเครื่องมือต้นแบบในมือขึ้นพร้อมกั
