วันที่ 7 กุมภาพันธ์
การสู้รบที่นอกหุบเขาชางหลินอยู่ในภาวะชะงักงันมาสี่วันติดต่อกัน ในที่สุด ภายใต้การโจมตีอย่างดุเดือดของเผ่าปีศาจ จักรวรรดิก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป กองทัพทั้งสี่ที่แนวหน้าได้รับความสูญเสียอย่างหนัก ทหารบาดเจ็บนับหมื่นนายหลั่งไหลเข้าสู่ค่ายพยาบาลทุกวัน แต่กรมปรุงยาได้ส่งแพทย์ทหารไปช่วยได้เพียงจำนวนจำกัดเท่านั้น ทหารจำนวนมากเสียชีวิตจากบาดแผลไปแล้ว
ดึกดื่นแล้ว ชูเหยาในชุดยาวสีขาวของหัวหน้าบาทหลวงแผนกยาอายุวัฒนะ ใบหน้าของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อขณะที่เธอกำลังพันแผลให้ทหารที่ขาหัก เธอนับจำนวนทหารที่บาดเจ็บที่รักษาไปแล้วไม่ไหวแล้วในวันนี้
หัวหน้าบาทหลวงประจำแผนกยาอายุวัฒนะ ซึ่งมีอายุราวสี่สิบปี กล่าวอย่างเคารพว่า “หัวหน้าบาทหลวงชูเหยา ผู้บัญชาการหยูแห่งกองทัพมังกรกล้าหาญได้ส่งคนมารับท่านออกจากค่ายผู้บาดเจ็บแล้วครับ”
“อ๋อ ทำไมเหรอ?” ชูเหยาอุทานด้วยความประหลาดใจ
หัวหน้ากล่าวว่า “แนวหน้าคงจะพ่ายแพ้แน่ๆ เมื่อเผ่าปีศาจบุกทะลวงค่ายทหารของกองทัพดาบเหล็กได้ พวกมันจะรุกตรงไปยังที่ราบด้านนอกหุบเขาชางหลิน ตอนนั้นต่อให้เราอยากจะหนีออกไปก็คงหนีไม่พ้นแล้ว”
“แต่…” ชูเหยาเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอพลางมองไปยังทหารบาดเจ็บจำนวนนับไม่ถ้วนที่นอนอยู่บนพื้นในโรงพักผู้บาดเจ็บ เธออดถามไม่ได้ว่า “แล้วทหารบาดเจ็บเหล่านั้นล่ะ?”
ชายคนหนึ่งยกม่านสีขาวขึ้นแล้วเดินเข้ามา เขาคือไป๋หยิน บอดี้การ์ดส่วนตัวของหล
