้ายของเผ่าปีศาจกำลังระดมพลจำนวนมาก ทหารระดับสูงของเผ่าปีศาจเริ่มจุดตะเกียง ส่องแสงไปยังเต็นท์เรียบง่ายของเผ่าปีศาจ
เหลยฉงนั่งอยู่บนที่นั่งของหนึ่งในสองจอมพลในเต็นท์กลาง โดยมีค้อนสงครามอยู่ในมือ ปีศาจระดับสูงตนหนึ่งกำลังทำแผลที่ท้องของเขาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เฉียนเฟิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับเหล่าแม่ทัพปีศาจ เขาหันไปมองเหลยฉงด้วยความกังวล “จอมพล ข้าได้ยินมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บในค่ายทหารปีศาจฝ่ายซ้าย เกิดอะไรขึ้น ใครกันที่ทำร้ายท่านได้ขนาดนี้ ท่านเกือบถูกควักไส้เลยทีเดียว”
สีหน้าของเหลยฉงบูดบึ้งอย่างมาก ในสายตาของเขา คำพูดของเฉียนเฟิงเป็นการเยาะเย้ยเขาอย่างโจ่งแจ้ง เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะและพูดอย่างดุดันว่า “หลินมู่หยู ข้าต้องฆ่าคนคนนี้!”
“เขาอีกแล้วเหรอ?”
เฉียนเฟิงขมวดคิ้ว “หลินมู่หยูคอยขัดขวางแผนการของเผ่าเซียนเราครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเราไม่กำจัดคนคนนี้ การพิชิตที่ราบภาคกลางก็จะเป็นเรื่องยาก ท่านแม่ทัพเหลยฉง โปรดพักผ่อนให้เต็มที่และเลือกวันอื่นในการรบ”
เหลยฉงกล่าวว่า “ไม่ ผมไม่จำเป็นต้องพักผ่อน ผมได้ยินมาว่า…ฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่?”
ใช่ ในเต็นท์กลางนั่นแหละ
“ฉันจะไปเข้าเฝ้าพระองค์ท่าน”
“ฝ่าบาทตรัสว่า เนื่องจากท่านได้รับบาดเจ็บ ท่านจึงไม่จำเป็นต้องเข้าพบพระองค์”
“ไม่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
เหลยฉงสวมเกราะและเสื้อคลุมสีทองเปื้อนเลือด แล้วตรงไปยังเต็นท์กลาง เฉียนเฟิงส่ายหัวอย่าง
