“เสียงดังกึกก้อง… …”
ประตูเหล็กของประตูเจ็ดสำนักค่อยๆ ยกขึ้น หลังจากรอคอยอย่างขมขื่นมาห้าวัน ถังเสี่ยวซีก็เปิดประตูในที่สุด
นอกประตูเมือง มีทหารของกองทัพพิทักษ์ชาติเกือบสองหมื่นนายกำลังรอจัดทัพอยู่ ถังเจิ้นยกมือขึ้นและกล่าวว่า “จัดทัพด้วยดาบและโล่ เตรียมพร้อมป้องกัน! พลธนูและกล่องลูกธนู จงรักษาแนวป้องกันไว้ อย่าให้ใครตื่นตระหนก!”
ได้ยินเสียงเชือกบิดกล่องลูกธนู การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“ฝ่าบาท”
นักบุญหญิงแห่งเผ่าปีศาจ หลิงหู่เหยียน สวมชุดสีแดง ขี่ม้าไปด้านข้างถังเสี่ยวซี แล้วกล่าวอย่างเคารพว่า “เหล่านักรบแห่งเผ่าปีศาจพร้อมแล้ว ตราบใดที่กองทัพเมืองเจ็ดทะเลในประตูเมืองยังไม่แสดงท่าทีขัดขืน กองทหารม้าเหล็กของตระกูลจิ้งจอกจะร่วมมือกับกองทัพผู้พิทักษ์ชาติสังหารพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะมามากเพียงใด พวกเขาก็ต้องตายหมด”
“เอ่อ.”
เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าเป็นระยะๆ ใบหน้าบอบบางของถังเสี่ยวซีแฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “อย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่น คนในประตูเป็นทหารของตระกูลถังข้าทุกคน อย่าเคลื่อนไหวใดๆ เว้นแต่จำเป็นจริงๆ ปล่อยข้าไปและกล่าวคำอำลาก่อน”
“ใช่!”
ถังเจิ้นยังกำหมัดของเขาไว้จากระยะไกล
ทันใดนั้น เสียงกีบม้าก็ดังมาจากภายในป้อมปราการ แถวทหารม้าเมืองเจ็ดสมุทรถือธงสงครามของจักรวรรดิดอกไม้ม่วงพุ่งออกมา บุคคลที่อยู่ด้านหน้าสวมชุดเกราะสีทอง ดูคุ้นเคยอย่างยิ่ง นั่นคือลู่จง บุตรชาย
