สียเปรียบ”
“ฮึ่ม! ฉันโกรธมากเลย มู่ ไอ้สารเลว!” ถังเสี่ยวซีจ้องมองเขาด้วยความโกรธ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง อกของเธอกระตุกขึ้นลง เธอพูดอย่างหัวเสีย “ถ้าฉันเสียเปรียบ เธอจะไม่รู้สึกแย่บ้างเหรอ?”
หลินมู่หยูแตะจมูกตัวเอง “เจ้าจะเสียเปรียบหรือ? ข้าขอแค่อย่าฆ่าพ่อค้ามนุษย์ในคราวเดียวก็พอ ไม่ว่ายังไงก็ตาม… พรุ่งนี้เย็นนี้มาตามข้าที่เต็นท์ผู้บัญชาการ อย่าใส่เสื้อผ้าหรูหราเกินไป ไม่งั้นเจ้าจะถูกมองทะลุ”
ฉินหยินพูดอย่างกังวล “หยู ข้าได้ยินมาว่าคนพวกนั้นน่ารังเกียจ พวกเขาจะใช้ยาสลบผู้หญิงบริสุทธิ์แล้วพาตัวไป แล้วถ้าพวกเขาใช้ยาล่ะ?”
“ไม่เป็นไร ฉันจะทำผงสมาธิวิญญาณให้เซียวซีกินก่อน”
“ถ้าอย่างนั้น…” เฟิงจี้ซิงจ้องมองและพูดว่า “แล้วถ้าไอ้สารเลวพวกนั้นฉวยโอกาสจากเสี่ยวซีตอนที่เธอแกล้งหมดสติล่ะ? อย่างเช่น…หน้าอกของพวกมัน บอกฉันมา!”
ถังเสี่ยวซีหน้าแดง “ถูกต้องแล้ว คุณไม่ได้รู้สึกแย่กับฉันเลยสักนิด”
“ใครบอกว่าข้าไม่รู้สึกแย่?” หลินมู่หยูโกรธจัด เขากำหมัดแน่น เปลวเพลิงราชันย์ยังคงลอยนวล “ถ้าไอ้พวกสารเลวนั่นกล้าแตะต้องแม้แต่เส้นผมของเสี่ยวซี ข้ารับรองว่าพวกมันจะต้องเสียใจที่มายังโลกนี้”
“โอเค ฉันสัญญา แลกกับนายต้องให้ฉันห้าคน”
“อ่า? สิบคนเหรอ?”
“ใช่ ข้าต้องการให้นายพลห้านายจากค่ายหลงตันเป็นหัวหน้าด่านปีศาจปราบปราม ด่านปีศาจปราบปรามมีนายพลชั้นสูงน้อยเกินไป แค่ถังเจิ้นคนเดียวยังไม่เพียงพอ คนห้าคนนี้ต้องเก่งว
