เมื่อฮวนแห่งฉีเหนือและหลิวซานพาคนหลายสิบคนเข้าไปในป่า พวกเขาเห็นชายชุดดำยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมดาบที่ไม่ได้อยู่ในฝัก ค่ำคืนนั้นมืดมิด มองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงรัศมีอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากเขาอย่างแผ่วเบา
“คุณเป็นใครกันแน่?”
ฮวนแห่งฉีเหนือหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา แล้วใช้นิ้วสะบัดดึงมีดสั้นที่เอวออกมา มีดสั้นนั้นเปล่งประกายแวววาวคล้ายดินจางๆ มันเป็นของสะสมระดับต่ำอีกชิ้นหนึ่ง!
หลิวซานหรี่ตาลง แล้ววางมือลงบนด้ามดาบของเขาแล้วพูดว่า “หนูน้อย ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครก็ตาม การยั่วยุรัฐบาลฉีเหนือในวันนี้เป็นความผิดพลาดที่เจ้าไม่ควรทำเลย ฮ่าๆ…”
ชายชุดดำจับด้ามดาบของเขาเบาๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ชอบธรรม เขาพูดว่า “เจ้าฆ่านายน้อยของข้า หลี่ซัว หนี้เลือดนี้ต้องชำระด้วยเลือด เจ้ารู้หรือไม่ว่านายน้อยหลี่ซัวนั้นดีต่อพวกเราองครักษ์เพียงใด ท่านเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก ปีนั้น ตอนที่พวกเราออกล่าสัตว์บนภูเขา พวกเราถูกโจรจับได้ พวกโจรบังคับให้พวกเราดื่มปัสสาวะ รู้หรือไม่? เพื่อปกป้องพวกเรา นายน้อยหลี่ซัวจึงดื่มปัสสาวะจนหมดถัง พอดื่มเสร็จ เดาสิว่ายังไง? เขาเช็ดปากแล้วถามพวกโจรว่าขอเติมได้ไหม อีกครั้งหนึ่ง พวกเราขึ้นเขาไปอีกครั้งและถูกโจรจับได้ พวกโจรมีงานอดิเรกพิเศษ เพื่อช่วยพวกเรา นายน้อยต้องทนทุกข์ทรมานเพียงลำพัง ดอกเบญจมาศของเขาเข้าไปและดอกทานตะวันก็ผลิบาน พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า
