เจ้ารู้จักคนจากกองทัพรึ?” ฟางจุนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “สายไปแล้ว อาจารย์บอกไปแล้วว่าเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับใครจากภายนอก เซียวหาน ยอมแพ้แล้วอยู่ที่นี่เถอะ อย่าเล่นตลก ไม่งั้นเจ้าจะหาเรื่องใส่ตัวอีก”
“คุณ!”
เซียวฮานกำหมัดแน่น พลังต่อสู้หมุนวนรอบตัวเขา และลมก็พัดแรง
“เสี่ยวฮาน!” ฟางจุนพูดอย่างระมัดระวัง “เจ้ากำลังพยายามกบฏอยู่หรือเปล่า?”
เหล่าทหารลาดตระเวนชักดาบออกมา บางคนถึงกับเล็งหน้าไม้ไปที่เสี่ยวฮาน ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ตราบใดที่เสี่ยวฮานเคลื่อนไหว พวกเขาก็จะโจมตีอย่างแน่นอน เพราะเสี่ยวฮานคือผู้จับกุมอันดับหนึ่งของหน่วยนกไฟ พวกเขาจึงต้องตั้งรับอย่างระวังตัว
“เฮ้อ…”
เซียวหานถอนหายใจพลางคลายกำปั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง จ้องมองฝูงชนพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าล้วนเป็นหน่วยลาดตระเวนของหน่วยนกกระจอกเพลิง แต่แยกแยะผิดถูกไม่ได้ ช่างเป็นความโชคร้ายของจักรวรรดิเสียจริง ดี ดี พวกเจ้าทุกคนสามารถยืนเฝ้ายามอยู่ข้างนอกได้!”
–
เสี่ยวหานนั่งอยู่ในห้องอย่างมึนงง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย ความไม่เต็มใจและความขุ่นเคืองแล่นเข้ามาในหัวใจ
ไม่นานหลังจากนั้น เสียง “จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ” ก็ดังมาจากขอบหน้าต่าง นกกระจอกสีแดงเพลิงตัวเล็ก ๆ ปรากฏตัวขึ้นบนขอบหน้าต่าง ทันใดนั้น เซียวหานก็ตกใจและดีใจมาก “นกกระจอกไฟ เยี่ยมเลย นกกระจอกไฟ!”
นกกระจอกไฟเป็นนกชนิดหนึ่งที่สามารถติดตามเป้าหมายด้วย
