บทที่ 542 ฟ้าดินขานรับข้า พบพานโจวอวี๋
มองไปยังจงกวง คลื่นความคิดผุดวาบผ่านใจลวี่หยางอย่างรวดเร็ว
“ผู้ที่ชี้แนะท่านอาจารย์ลุงจงกวงผู้นี้ จะต้องเป็นเฟยเสวี่ยเจินจวิน หรือไม่ก็เป็นบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์แน่”
บรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์นั้นย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้มากความ ส่วนเฟยเสวี่ยเจินจวินนั้นอั้งเซียวเคยเอ่ยไว้แล้วว่า ตนและเฟยเสวี่ยเจินจวินล้วนมาจากสถานที่เดียวกัน
ตอนนั้นลวี่หยางยังไม่เข้าใจถ่องแท้
แต่เมื่อตรองในยามนี้ เขาก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้วอั้งเซียวเห็นเขาเหมือนกับเหล่าผู้สืบเชื้อสายโจวอวี๋ ที่ล้วนมาจากประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งซึ่งถูกพระผู้เป็นเจ้าตัดทอนทิ้ง!
เช่นนั้นในทำนองเดียวกัน เฟยเสวี่ยเจินจวินก็ย่อมเป็นเช่นนั้นเช่นกัน
“หากชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเป็นดั่งเดียวกับเหล่าผู้สืบเชื้อสายโจวอวี๋ เช่นนั้นที่นางจะชี้แนะจงกวงก็มิใช่เรื่องประหลาด เพียงแต่… ตอนนี้นางยังสามารถติดต่อกับโลกปัจจุบันได้หรือไม่”
นี่มันเพิ่งผ่านมาเพียงสิบกว่าปีเท่านั้นเอง!
ไม่ถูก… ก็มิใช่ว่าจำเป็นต้องติดต่อกันในตอนนี้ หากทิ้งเบี้ยไว้ล่วงหน้า ก็สามารถให้ผลลัพธ์เดียวกันได้ อีกทั้งก็ยังอาจเป็นไปได้ว่าบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้ลงมาจุติเอง
ครุ่นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันส่ายศีรษะ เทียบกับบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขากลับเห็นว่าชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินน่าเชื่อถือกว่า หาใช่ว่าดูแคลนบรรพจารย์ไ
