“ไอ ไอ…”
หลัวซินไอออกมาเป็นเลือดอีกคำหนึ่ง แล้วนอนอยู่ตรงนั้นด้วยอาการโศกเศร้า ซี่โครงหักไปหลายซี่ ขาซ้ายหักอย่างแน่นอน หลินมู่หยูไม่ได้ยับยั้งชั่งใจใดๆ และต้องการให้เขานอนติดเตียงไปครึ่งเดือน ท้ายที่สุด ภูเขาฉีก็ถูกกองทัพของมณฑลหยุนจงยึดครองไว้ และเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาคืน พวกเขาไม่สามารถต่อสู้กันอย่างเปิดเผยได้ หลินมู่หยูต้องระบายความโกรธในใจ หลัวซินผู้นี้โชคร้ายจริงๆ ที่ต้องมาส่งตัวถึงหน้าประตูบ้านของเธอ
“นายพลหนุ่ม คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลินมู่หยูก้าวไปข้างหน้าพลางยิ้มจางๆ “ดาบไม่มีตา เมื่อกี้ข้ากำลังต่อสู้เอาเป็นเอาตาย ข้าอาจจะใช้กำลังมากเกินไปหน่อย ข้าหวังว่าท่านแม่ทัพหนุ่มจะอภัยให้ ข้ามียาแก้เจ็บคอทองคำชั้นยอดอยู่ขวดหนึ่ง ถ้าท่านแม่ทัพหนุ่มไม่รังเกียจ โปรดรับไปเถอะ ทาเช้าเย็นยาจะหายป่วย นี่เป็นยาแก้เจ็บคอทองคำชั้นหนึ่ง หาซื้อไม่ได้ตามท้องตลาด”
“คุณ!” หลัวซินกัดฟัน
ยามทั้งสองของคฤหาสน์ Yun Zhong Wang รับขวดยาอย่างมีไหวพริบและกล่าวอย่างเคารพว่า “ขอบคุณมากสำหรับยาของ Marquis Yun Ling!”
“ท่านพูดอะไรนะ? องค์ชายหยุนจงหวังเป็นปู่ฝ่ายแม่ของเสี่ยวหยิน ส่วนข้าเป็นพี่ร่วมสาบานของเสี่ยวหยิน กล่าวอีกนัยหนึ่ง หยุนจงหวังก็เป็นปู่ฝ่ายแม่ของข้าเช่นกัน พลเอกหนุ่มก็เป็นลุงฝ่ายแม่ของข้าอยู่แล้ว เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องพูดจาสุภาพขนาดนั้นก็ได้!”
ขณะที่คนคนหนึ่งกำลังพูดอย่างเร่าร้อน ใบหน้าอันง
