ี่บาดเจ็บสาหัส ใบหน้าของซูมู่หยุนบิดเบี้ยวและน่ากลัวอย่างยิ่ง ภายใต้แสงไฟ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “หลินมู่หยูช่างโหดร้ายเสียจริง เขา…ทำร้ายซินเอ๋อแบบนี้จริงๆ เลย แย่ชะมัด!”
ลั่วซินพยายามพยุงร่างกายตัวเองไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ท่านพ่อ ลั่วซินทำให้ท่านผิดหวัง ข้า… ข้าตกหลุมพรางของหลินมู่หยู หากไม่เช่นนั้น ข้าคงไม่พ่ายแพ้เช่นนี้!”
ซูมู่หยุนจับไหล่เขาไว้ “อย่าพูดอะไรอีกเลย ซินเอ๋อ พักผ่อนให้สบายเถอะ ใครก็ได้ รีบไปรักษาอาการบาดเจ็บและสั่งจ่ายยาให้นายพลหนุ่มแห่งสมาคมแพทย์หลวงเร็วเข้า!”
“ใช่!”
สีหน้าของหลัวซินเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็เป็นไปตามที่หลินมู่หยูเคยบอกไว้ ด้วยระดับการฟื้นฟูร่างกาย เขาคงต้องนอนพักอย่างน้อยครึ่งเดือนก่อนจะลุกจากเตียงได้
ซูมู่หยุนปิดประตูห้องของหลัวซินเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ทว่าเขาก็สังเกตเห็นว่าพระจันทร์สว่างไสวลอยสูงอยู่บนท้องฟ้าในลานบ้าน เขาเดินช้าๆ ไปยังลานบ้านแล้วนั่งลงบนม้านั่งหิน เขาพูดเบาๆ ว่า “ใครก็ได้ ช่วยอุ่นเหล้าให้ข้าหน่อย”
“ครับ ฝ่าบาท!”
ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีกาน้ำไวน์อุ่นๆ มาเสิร์ฟ ซู่หยูที่อยู่ข้างๆ รินไวน์ให้พ่อของเธอ แล้วพูดว่า “พ่อคะ ท่านผิดหวังในตัวพี่หลัวซินหรือเปล่าคะ”
“เลขที่.”
ซูมู่หยุนดื่มไวน์หมดอึกเดียว ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ขณะกล่าว “ข้ารู้ว่าพลังการฝึกฝนของหลัวซินแข็งแกร่งแค่ไหน เขาไม่ได้อ่อนแอกว่าหลินมู่หย
