ิงไม่ได้กินอิ่มในวันนั้น” สีหน้าของซื่อถูเสวี่ยเย็นชาลง จากนั้นนางก็กล่าวว่า “หลัวซินผู้นี้ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้บัญชาการกองทัพดาบเหล็กโดยซูมู่หยุน สามวันก่อน เขานำทหารห้าพันนายของกองทัพดาบเหล็กเข้ายึดเหมืองทองคำอันล้ำลึกบนภูเขาฉี และสังหารทหารรับจ้างสองพันนายที่ซูเจี้ยนเทาจ้างมาเฝ้าเหมือง ซูเจี้ยนเทาโกรธจัดจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด ตอนนี้… ภูเขานี้มีทหารสามพันนายของกองทัพดาบเหล็กเฝ้าอยู่”
“เหมืองทองคำแห่งภูเขาฉีอันลึกล้ำสูญหายไปงั้นเหรอ?”
หลินมู่หยูเดือดดาล กำปั้นของเธอถูกล้อมรอบด้วยเปลวเพลิงราชันย์ เธอกล่าวว่า “หลัวซินนี่มาจากไหนกันนะ? กล้าดียังไงถึงกล้าได้ขนาดนี้…ซูมู่หยุนคิดอะไรอยู่?”
ซื่อถูเสว่กล่าวว่า “ในดินแดนของจักรวรรดินั้นไม่มีพลังชี่แห่งภูเขาเลย พลังชี่แห่งภูเขานี้แท้จริงแล้วเป็นพลังที่มณฑลหยุนจงและมณฑลชางหนานแบ่งปันกัน เพื่อรักษากำลังพลของค่ายทหารหลงตัน ซูเจี้ยนเทาจึงไม่ได้ส่งค่ายทหารหลงตันไปยังภูเขาชี่ เขาเพียงแต่จ้างทหารรับจ้างมาเฝ้าภูเขาเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้ซูมู่หยุนมีข้อแก้ตัว เขาอ้างว่าได้กวาดล้างโจรภูเขาที่ยึดครองเหมืองไปแล้ว วันก่อนเขาได้ขอพระราชกฤษฎีกาจากฝ่าบาทให้โอนพลังชี่แห่งภูเขาไปยังมณฑลหยุนจงโดยตรง พวกเราสูญเสียอะไรไปเปล่าๆ”
ขณะที่นางกล่าวเช่นนี้ ซื่อถูเสว่ก็หยุดชะงัก ดวงตาอันงดงามของนางเต็มไปด้วยความโกรธ จากนั้นนางก็กล่าวว่า “พลังของหลัวซินแข็งแกร่งมาก เ
