ที่ทอดยาวเป็นพันๆ ไมล์ เมฆขาวปกคลุมหุบเขาลึก แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่กลับเปี่ยมล้นด้วยฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้หลายร้อยดอกเบ่งบาน ก่อเกิดเป็นทัศนียภาพอันงดงาม ท่ามกลางเทือกเขาใหญ่สองลูก เมืองอันสง่างามตั้งตระหง่านอยู่กลางขุนเขา เมืองนี้สร้างขึ้นด้วยอิฐหยกขาว ดูเคร่งขรึมและเคร่งขรึม อาคารต่างๆ ในเมืองเรียงรายกันเป็นแถว เหล่าทหารม้าสวมชุดเกราะสีทอง ขี่ม้าศึกอันสง่างาม บินว่อนไปทั่วเมือง ดูคึกคักวุ่นวาย
“ฮัวฮัว!”
ลมอุ่นพัดเสื้อคลุมของเขาปลิวไสว ท่ามกลางศาลาอันโอ่อ่า เฉียนเฟิงสวมเครื่องแบบทหารจอมพล สวมหมวกเหล็กใต้รักแร้ เดินเข้าพระราชวังอย่างเคารพนับถือทีละก้าว
“จอมพลเฉียนเฟิง คุณอยู่ที่นี่ไหม” หัวหน้าองครักษ์ทักทายอย่างเคารพ
“ใช่แล้ว จักรพรรดิเทพเรียกข้ามา” เฉียนเฟิงกล่าว
“เข้าไปสิ”
“ใช่!”
ประตูห้องโถงเปิดออกอย่างช้าๆ ข้างในมืดสนิท หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิท เมื่อเฉียนเฟิงก้าวเข้าไปในห้องโถง ประตูด้านหลังก็ค่อยๆ ปิดลง ข้างในมืดสนิทแล้ว แต่รากฐานการฝึกฝนของเฉียนเฟิงนั้นลึกซึ้งยิ่งนัก เขาสามารถประเมินภูมิประเทศได้ด้วยรัศมีแสง เขาเดินเข้าไป ทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งและกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ผู้ใต้บังคับบัญชาเฉียนเฟิงขอแสดงความเคารพต่อองค์จักรพรรดิเทพ!”
ในความมืดมิด พลังต่อสู้สีแดงฉานพวยพุ่งขึ้น ส่องสว่างแก่ผู้ที่นั่งบนบัลลังก์ เขาสวมเสื้อคลุมสีทอง ใบหน้าถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม ทว่าเสียงขอ
