สามวันต่อมา ในส่วนลึกของป่าแสวงหามังกร
กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินทางผ่านป่าอันแห้งแล้งในฤดูหนาว หลินมู่หยูได้นำไม้เท้าของวิหารศักดิ์สิทธิ์สองร้อยคนและเหล่านักรบชั้นยอดจากกองทัพมังกรกล้าสามร้อยคนมาด้วย รวมเป็นห้าร้อยคน แม้จะเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณอันทรงพลัง พวกเขาก็ยังสามารถต่อสู้กับพวกมันได้ อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ถึงขั้นที่พวกมันดูไร้ค่าเพราะมีคนมากเกินไป
“กรอบแกรบ กรอบแกรบ…”
กีบม้าเหยียบย่ำวัชพืช เว่ยโจวจับด้ามดาบไว้แน่นพลางเร่งม้าให้เคลื่อนไปเคียงข้างหลินมู่หยู “วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว เรายังหาทะเลสาบมังกรเมฆาไม่เจอในแผนที่เลย ท่านอาจารย์ แผนที่ของเราอาจจะผิดก็ได้นะ”
“เป็นไปไม่ได้” หลินมู่หยูส่ายหัว “แต่ป่าตามหามังกรทอดยาวเป็นพันๆ ไมล์ เป็นเรื่องปกติที่แผนที่จะผิดพลาด ข้าขอยืนยันว่าทะเลสาบตามหามังกรอยู่ห่างจากข้าไปห้าไมล์ ค้นหาช้าๆ แล้วเราจะเจอในที่สุด”
“ใช่.”
เว่ยโจวพยักหน้า “ท่านครับ ถึงแม้เราจะนำเสบียงมาเพียงพอแล้ว แต่อาหารสำหรับม้าศึกก็กำลังจะหมดลง หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงทำได้แค่ให้ม้าศึกกินหญ้าในป่าตอนกลางคืนเพื่อเติมพลังเท่านั้น”
“อืม”
หลินมู่หยูตอบกลับไป ทว่าเกล็ดหิมะกลับลอยไปตามลมหนาว ด้วยอุณหภูมิที่ต่ำ เกล็ดหิมะจึงไม่ละลายติดอยู่บนเสื้อคลุมของเธอเป็นเวลานาน หลินมู่หยูถอนหายใจพลางพูดอย่างหมดหนทาง “หิมะกำลังจะตกอีกแล้ว หวังว่าคราวนี้หิมะจะไม่ตกหนักเกินไป ไม่งั้นภูเขาจะถูกหิ
