ัดแน่นและพูดว่า “เช่นนั้น ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งขององค์หญิงซี ข้าจะพยายามเขียนตำราคุณธรรมแห่งการต่อสู้ให้ดีที่สุด”
“ใช่ ๆ”
–
ในเวลากลางคืน เขาได้กลับไปยังเต็นท์ของผู้บังคับบัญชาในค่ายทหารหลงตาน
หลังจากฝึกฝนม้วนเศษกระดูกมังกรหลอมโลหะได้ไม่กี่วัน เขาก็ได้ยินเสียงของเว่ยโจวดังมาจากภายนอก “ผู้บัญชาการ รองผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิ จางเว่ย ขอเข้าเฝ้า!”
“จางเว่ย? มีอะไรเหรอ?”
“ผมไม่รู้ เขาต้องการบุกเข้าไปในค่าย…”
“ไอ้สารเลวคนนี้…”
หลิน มู่หยู่ลุกขึ้นยืน และเห็นจางเว่ยเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการเดินทาง “ผู้บัญชาการหยู ทำไมคุณถึงเผด็จการและไร้เหตุผลเช่นนี้!”
“ฉัน… ฉันเป็นคนเผด็จการและไม่มีเหตุผลอย่างไร” หลิน มู่หยูรู้สึกสับสน
จางเว่ยกล่าวว่า “จางเฉิงแห่งหน่วยฝึกสัตว์ร้ายฆ่าหมาป่าสวิฟต์ของหนิวเป้ยโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น ผู้บัญชาการกลับลงโทษเขาอย่างหนักหน่วงเช่นนี้ ฉัน จางเว่ย ไม่พอใจ จางเฉิงเป็นขุนนาง ในขณะที่หนิวเป้ยเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป ทำไม?”
หลิน มู่หยูขมวดคิ้ว “จางผู้เฒ่า บอกความจริงฉันมา จางเฉิงเป็นใครสำหรับคุณ”
จางเหว่ยอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง “เด็กคนนั้น … เด็กคนนั้นเป็นน้องชายโสเภณีของนายพลคนนี้…”
“ฮึ่ม ฉันรู้แล้ว…”
