เพื่อป้องกันกองทัพจักรวรรดิจากด่านโม่ซ่งจากทางใต้ เมื่อคิดดูแล้ว ก็มีความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นระหว่างจักรวรรดิและชาติยี่เหออยู่ตลอดเวลา ติงซีจะละเลยการเฝ้าระวังที่นี่ได้อย่างไร
“ตุก ตุก ตุก …”
ได้ยินเสียงกีบเท้าม้าในม่านหิมะ และทหารม้าหุ้มเกราะของอาณาจักรอีเหอหลายร้อยนายก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยคบเพลิงที่สั่นไหว บางส่วนถือคบเพลิง ในขณะที่บางส่วนดึงดาบเหล็กออกมา นายร้อยที่เป็นผู้นำพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเป็นใคร เจ้าไม่รู้หรือว่าช่องเขาถูกปิดในเวลากลางคืน กลับไปเดี๋ยวนี้ พ่อค้าทุกคนได้รับอนุญาตให้เข้าไปในช่องเขาโม่ซ่งได้เฉพาะในเวลากลางวันเท่านั้น”
ฉินหยินเร่งม้าของเธอให้เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานมากว่า “ท่าน เรามาถึงจุดนี้แล้ว หากเรากลับไป ฉันกลัวว่าม้าจะตามไม่ทัน ไม่มีที่ให้เราพักในรัศมีหลายสิบไมล์ ฉันกลัวว่าพี่ชายของฉันและฉันจะต้องหนาวตายเพราะหิมะ”
นายร้อยยกคิ้วขึ้นและพูดว่า “แล้วไงถ้าคุณต้องตายเพราะหนาวตาย นั่นก็เรื่องของคุณอยู่แล้ว ยังไงซะ ที่นี่ก็เข้าสู่กฎอัยการศึกตอนกลางคืนแล้ว พวกคุณสองคนรีบกลับไปทันที ไม่งั้นคุณจะถูกฆ่า!”
“เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ?”
หลิน มู่หยูเร่งม้าของเธอให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และยกฝ่ามือขึ้นอย่างกะทันหัน ทันใดนั้น เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ของราชาก็พุ่งทะยานขึ้น และอาณาเขตที่มองไม่เห็นก็ถูกกดลง กลุ่มทหารม้าหุ้มเกราะของอาณาจักรอี๋เหอ
