“กรอบแกรบ กรอบแกรบ…”
เศษน้ำแข็งยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าแก่ๆ ของหลัวหลานซึ่งแทบจะบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย ฝ่ามือของเขาสั่นเล็กน้อย และแสงแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์สีทองก็หมุนวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว เขามองลงไปที่หลินมู่หยูและฉินหยิน และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
“อ้าย…”
หลินมู่หยูถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ร่างกายของเขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่แล้ว ไม่ไกลนัก ฉินหยินนอนอยู่ใต้ต้นเมเปิล เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ และดูเหมือนจะหมดสติจากอาการบาดเจ็บของเธอ
“เสี่ยวหยิน…”
หลิน มู่หยู พิงดาบยาวของเขาไว้ขณะที่เขาค่อยๆ ยืนขึ้นและเดินกะเผลกไปหาฉินหยิน การมองเห็นของเขาค่อนข้างจะพร่ามัว และเขาแทบจะมองไม่เห็นร่างของฉินหยินอย่างชัดเจน
หลัวหลานมองเขาในอากาศและรู้สึกสงสารเล็กน้อยในใจ “หลิน มู่หยู่ เดิมทีเจ้าเป็นผู้มีความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ทำไมเจ้าถึงต้องเป็นศัตรูของข้า ข้าจะให้โอกาสเจ้า ตราบใดที่เจ้าออกจากอาณาจักรและเข้าร่วมกับพระราชวังโลกทั้งเจ็ด จักรพรรดิผู้นี้จะยอมรับเจ้าเป็นศิษย์ของข้า จะเป็นไรไหม”
หลินมู่หยูเงยหน้าขึ้นมองเขา เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามันตลกและหัวเราะออกมา ทำให้บาดแผลของเขาเจ็บปวด “หลัวหลาน คุณเป็นเพียงคนน่ารังเกียจที่ไม่มีคุณธรรมศิลปะการต่อสู้ คุณฝึกฝนมาหลายพันปีแล้วแต่ก็ยังไม่มีความก้าวหน้าใดๆ คุณคิดว่าคุณคู่ควรที่จะเป็นอาจารย์ของฉันหรือไง ถอดหน้ากากหน้าซื่อใจคดข
