่ใช่แค่การแสดง”
หลิน มู่หยูล้มลงกับพื้นแล้วนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น เธอกล่าวว่า “พวกเราได้รับบาดเจ็บสาหัสมากจนไม่มีแรงจะเดินแล้ว ถ้าเจ้าต้องการฆ่าพวกเรา ก็ทำเลย ข้าแค่ไม่คิดว่าผู้คนที่จักรพรรดิ์ฟู่ซีทิ้งไว้ให้เฝ้าป่าหินสวรรค์จะไร้ระเบียบขนาดนี้”
คิ้วที่เหมือนดาบของหวู่ตงยกขึ้น “คุณหมายความว่าไม่เลือกปฏิบัติอย่างไร ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้มีหน้าที่เพียงปกป้องป่าหินโมโนลิธของตำราสวรรค์เท่านั้น ฉันไม่สนใจสิ่งอื่นใด ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม รีบออกไปทันที…”
เขาจ้องมองหลินมู่หยูและฉินหยินที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ลืมมันไปเถอะ ฉันจะให้เวลาคุณสองชั่วโมงในการรักษาบาดแผล เมื่อคุณฟื้นกำลังขึ้นมาบ้างแล้ว คุณก็สามารถจากไปได้”
หลิน มู่หยูพยักหน้าและหยิบขวดยารักษาโรคออกมาจากกระสอบจักรวาลของเธอ เธอส่งขวดยาให้ฉินหยิน จากนั้นจึงโรยยาลงบนบาดแผลของเธอ หลังจากนั้น เธอหยิบชุดนักล่าชุดใหม่ออกมาและสวมใส่ เธอนั่งขัดสมาธิบนพื้น จากนั้นประกบฝ่ามือเข้าด้วยกันเพื่อรักษาบาดแผล พลังงานศักดิ์สิทธิ์ของฟู่ซีไหลผ่านเส้นลมปราณของเธอเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ คลายการอุดตัน แสงสีทองจางๆ ไหลผ่านร่างกายของเธอ สร้างภาพที่น่าอัศจรรย์
หวู่ถงไขว้แขนและมองหลินมู่หยูจากระยะไกล เมื่อเขาเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์ของฟู่ซีไหลผ่านร่างกายของหลินมู่หยู เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดขึ้น
